Οσία Ναταλία του Ντιβέεβο, η δια Χριστόν Σαλή. Ημέρα Μνήμης: 9/22 Φεβρουαρίου.

Οσία Ναταλία του Ντιβέεβο, η δια Χριστόν Σαλή. Ημέρα Μνήμης: 9/22 Φεβρουαρίου.

Την άνοιξη του 1848, έφτασε στο μοναστήρι Ντιβέεβο με μια ομάδα προσκυνητών και παρέμεινε εκεί λαμβάνοντας την ευλογία της πρεσβύτερης μοναχής Ιρίνα Κοτσέλοβα.

Δεν έμενε πάντα στο μοναστικό κελί, αλλά προτιμούσε να κάθεται σε μια σκεπαστή βεράντα ή στο ύπαιθρο, ανεξάρτητα από το αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι, με άσχημο και άσχημο καιρό. Εκεί προσευχόταν αδιάκοπα, τελώντας τον μοναστικό κανόνα και συζητώντας με ανθρώπους που ζητούσαν πνευματικές συμβουλές. Η μοναστική της υπακοή περιελάμβανε την ανάγνωση του Ψαλτηρίου τα βράδια και το χτύπημα της καμπάνας τα μεσάνυχτα για να καλέσει τις μοναχές για τις μεταμεσονύκτιες ακολουθίες 

Ο μακάριος Ιερεμίας, ο τότε ιεράρχης, συνήθιζε να συμβουλεύει την μακαρία Ναταλία κατά τις επισκέψεις του στο μοναστήρι να φοράει μαύρο φόρεμα και να μοιάζει με μέλος της μοναστικής κοινότητας. Αλλά αυτή ποτέ δεν άλλαξε τους τρόπους της λέγοντας: «Είμαι ανόητη εκ γενετής, ανάξια να ντύνομαι σαν μοναχή».

Μπορούμε να προσφέρουμε ένα απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του ιερέα Βλαντιμίρ Τένισεφ, που δημοσιεύθηκαν το 1904 στο περιοδικό «Ο Ρώσος Προσκυνητής», το οποίο προσφέρει μια ζωντανή περιγραφή της πνευματικής της ζωής και εμφάνισης: «Η Ναταλία υποστήριζε τις νουθεσίες και τις διδασκαλίες της κυρίως με επιλεγμένα αναγνώσματα από την Αγία Γραφή, τα λόγια των αγίων πατέρων και παραδείγματα από τους βίους των αγίων. Όχι χωρίς λόγο, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών της με τους προσκυνητές, κρατούσε ανοιχτή δίπλα της την Αγία Γραφή, τη Φιλοκαλία και το Μηνολόγιο με το Πατερικό. Όποιος μιλούσε με την ευλογημένη γυναίκα θα παρατηρούσε αμέσως την πολύπλευρη πνευματική της πολυμάθεια και την οξεία μνήμη της. Το καλά εκπαιδευμένο μυαλό της ήταν ικανό να εξάγει ό,τι ήταν απαραίτητο από τα βιβλία και ήταν σε θέση να εφαρμόσει εύκολα τις πληροφορίες και τις γνώσεις που είχε αποκτήσει προηγουμένως από την Αγία Γραφή και τα γραπτά των Αγίων Πατέρων.

Η εμφάνιση της ευλογημένης Ναταλίας ήταν πάντα η ίδια. Τα εξωτερικά της ρούχα ήταν ανοιχτόχρωμα, αλλά φθαρμένα και σκονισμένα. Ήταν σκυφτή, κάλυπτε ένα μέρος του προσώπου της και τα μάτια της ήταν πάντα σκυμμένα. Κατανάλωνε πενιχρό φαγητό σε ελάχιστες ποσότητες. Τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, δεν έτρωγε τίποτα απολύτως, εκτός από αντίδωρο (ή αχρησιμοποίητο ευλογημένο ψωμί) και ζεστό νερό με πρόσφορο που έφερναν οι δόκιμες καθημερινά από την εκκλησία. Οι δόκιμες ανέφεραν ότι άλλαζε τα ρούχα της μία φορά το χρόνο πριν από το Πάσχα ή τον Ευαγγελισμό. Η αυστηρή αποχή από το φαγητό και οι διάφοροι τρόποι ταπείνωσης της σάρκας έκαναν τη ζωή της Οσίας απαράμιλλη στο μοναστήρι.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Οσία Ναταλία ίδρυσε τη δική της μοναστική κοινότητα ξεχωριστά από τη μονή Σεραφείμ-Ντιβέεβο. Το 1899, οι ακόλουθοί της απέκτησαν ένα οικόπεδο για αυτήν την κοινότητα στο πεδίο Μιλιάβσκαγια στην περιοχή Αρντάτοφ. Η ευλογημένη Ναταλία δεν τόλμησε ποτέ να φύγει από τη μονή Ντιβέέβο χωρίς την ευλογία της ηγουμένης.

Στις 9/22 Φεβρουαρίου 1900, η μακαρία Ναταλία εκοιμήθη ήσυχα και ειρηνικά προς τον Κύριο κατά την Απόδοση της  εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου.

​

Ποια ήταν η Οσία Ναταλία;

Ήρθε στη Μονή Ντιβέεβο μετά από προτροπή των Αγίων, για να συνεχίσει την παράδοση των σαλών γυναικών που προστατεύουν το μοναστήρι. Κυκλοφορούσε ξυπόλητη μέσα στο χιόνι, με λυμένα μαλλιά και κουρελιασμένα ρούχα. Όταν οι μοναχές θέλησαν να την διώξουν λόγω της παράξενης συμπεριφοράς της, η Οσία Πελαγία εμφανίστηκε σε όραμα λέγοντας: «Μην την αγγίζετε, είναι ορισμένο από τον Θεό να μείνει εδώ».

Δεν χρησιμοποιούσε κανονικό κομποσκοίνι. Έπλαθε μικρές μπαλίτσες από μαύρο ψωμί και με αυτές μετρούσε τις χιλιάδες προσευχές που έκανε κάθε νύχτα, κρυμμένη σε αχυρώνες ή κάτω από τη βροχή.

Μιλούσε με γρίφους. Αν σου έδινε ένα κομμάτι ξερό ψωμί, σήμαινε δοκιμασία. Αν σου χάριζε ένα λουλούδι, σήμαινε χαρά. Πολλές φορές «επιτιμούσε» την υπερηφάνεια των ανθρώπων με μια κίνηση που φαινόταν τρελή, αλλά αποκάλυπτε την κρυφή αμαρτία της ψυχής τους.

Η Οσία Ναταλία μας θυμίζει ότι ο Θεός δεν κοιτάζει την εξωτερική εμφάνιση ή την κοινωνική αποδοχή, αλλά την καθαρότητα της καρδιάς που θυσιάζει τα πάντα για την αγάπη Του.

​

Η μνήμη της παραμένει ζωντανή στο Ντιβέεβο, εκεί που οι προσευχές της συνεχίζουν να στηρίζουν τους πιστούς.