Αγία Αντωνίνα της Μονής Τισμανά Ρουμανίας (+2011). Ημέρα μνήμης: 23 Δεκεμβρίου.

Αγία Αντωνίνα της Μονής Τισμανά Ρουμανίας (+2011). Ημέρα μνήμης: 23 Δεκεμβρίου.

Η μητέρα Αντωνίνα Διάκονου (7 Μαρτίου 1923 – 23 Δεκεμβρίου 2011) ήταν μια «τρελή για τον Χριστό» κάτοικος της Μονής Τισμάνα.

Σε ηλικία 26 ετών, μια όμορφη νεαρή γυναίκα, φορώντας ένα κόκκινο βελούδινο φόρεμα, εισήλθε στη μοναστική ζωή. Είχε μια ιδιαίτερα ευχάριστη φωνή και μια ξεχωριστή παρουσία. Αφού μπήκε στο μοναστήρι, της εμπιστεύτηκαν την υπακοή των χοίρων, μια ταπεινή υπηρεσία που εκπλήρωσε για σαράντα χρόνια, μερικές εκατοντάδες μέτρα από την κοινότητα.

Θέλοντας να παρακολουθήσει τις νυχτερινές λειτουργίες, συχνά συναντούσε τις κλειδωμένες

πύλες του μοναστηριού. Αντιμέτωπη με αυτό το εμπόδιο, επέλεξε να μετατρέψει τον τόπο της ακρόασής της σε δικό της βωμό. Προσευχόταν στο δάσος, όπου την έβλεπαν να κάνει εκατοντάδες μετάνοιες. Μια μέρα, με χαρά αφηγήθηκε τη συνάντησή της στο δάσος με μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα, με μανδύα και μπαστούνι - μια μυστηριώδη συνάντηση, την οποία αναγνώρισε ως όραμα της Μητέρας του Θεού.

Η Μητέρα Αντωνίνα είχε ιδιαίτερη αφοσίωση στη Μητέρα του Θεού και στον Άγιο Νικόδημο της Τισμανής. Η πνευματική της ζωή ήταν κρυμμένη κάτω από μια μορφή τρέλας για τον Χριστό, και μερικές μοναχές τη θεωρούσαν ασυνήθιστη. Συνήθιζε να μαζεύει φαγητό κάτω από το κρεβάτι της, το οποίο με την πάροδο του χρόνου χαλούσε και έβγαζε μια έντονη μυρωδιά, προς δυσαρέσκεια των γύρω της. Ωστόσο, παρά την εμφάνιση, η ψυχή της ήταν ριζωμένη στην προσευχή και την απλότητα.

Σε αντίθεση με άλλους, κατάφερνε να κοινωνεί πιο συχνά, παρά τα πολλά εμπόδια. Ομολόγησε ότι ένας ιεράρχης της συνέστησε να προσέρχεται στα Άγια Μυστήρια πιο συχνά και εκείνη, με μεγάλο θάρρος, εκπλήρωσε αυτή την προτροπή. Ο Θεός τη φώτιζε πάντα για το πώς να προχωρήσει, ώστε να μην μείνει χωρίς τη Θεία Ευχαριστία.

Κάποια στιγμή, κάποιοι γονείς από το Άγιο Όρος ήρθαν στη Ρουμανία για να αναζητήσουν βελτιωμένες ψυχές. Αν και αρχικά δεν είχε προσκληθεί να τους συναντήσει, τελικά τους έδωσε προσοχή. Αφού τη συνάντησαν, οι γονείς εντυπωσιάστηκαν βαθιά από την πνευματική της εμπειρία.

Η μητέρα δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στο μοναστήρι, αλλά ούτε και η ίδια επεδίωκε την αναγνώριση. Ζούσε με μεγάλη πνευματική ικανοποίηση και τα λόγια της, κάθε φορά, πραγματοποιούνταν. Αν και ήταν προορατικη με το πνεύμα, δεν εκμεταλλεύτηκε το χάρισμα που έλαβε, αλλά συνέχισε να ζει κρυφά.

Ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο για τη δύναμη της προσευχής της διηγήθηκε τον χειμώνα, όταν ένα τεράστιο δέντρο έπεσε στην πλαγιά μπροστά από το μοναστήρι. Παρά το χιόνι και το μέγεθος του δέντρου, η μοναχή εθεάθη να τραβάει τον κορμό του, κάνοντας ασταμάτητα το σημείο του σταυρού. Τρεις μέρες αργότερα, το δέντρο είχε ήδη μεταφερθεί στην κοιλάδα από αυτήν και είχε χρησιμοποιηθεί για τη φωτιά με την οποία ετοίμαζε το φαγητό για τα γουρούνια. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς τα είχε καταφέρει, αλλά όλοι αναγνώριζαν ότι μόνο ο Θεός μπορούσε να είναι το στήριγμά της.

Αγιοποιήθηκε ως αγία από την Ιερά Σύνοδο της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη συνεδρίασή της την 1η Ιουλίου 2025, με τον τίτλο « Αγία Ευσεβής Αντωνίνα της Τισμανά » και η εορτή της είναι στις 23 Δεκεμβρίου.

Αγία Αντωνίνα της Τισμάνα, επίσημα ενταγμένη στο Ρουμανικό Ορθόδοξο ημερολόγιο

Η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία έκανε ένα νέο βήμα προς την τιμή της ρουμανικής αγιότητας, εισάγοντας επίσημα αρκετούς αγίους και εορτές στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο, μετά τη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου που πραγματοποιήθηκε στις 29-30 Σεπτεμβρίου 2025. Μεταξύ αυτών που αναφέρονται είναι η Αγία Αντωνίνα της Τισμανά, μια εμβληματική μορφή του Ολτεϊκού μοναχισμού, η οποία αγιοποιήθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης εργασίας της Ιεράς Συνόδου της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που πραγματοποιήθηκε στην Aula Magna «Teoctist the Patriarch» στο Πατριαρχικό Μέγαρο, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Πατέρα Δανιήλ, ελήφθη μια σειρά αποφάσεων με σημαντικό αντίκτυπο στην εκκλησιαστική ζωή. Μεταξύ αυτών είναι η έγκριση των εικόνων και των λειτουργικών κειμένων για την τιμή των 16 γυναικών που αγιοποιήθηκαν τον Ιούλιο του 2025 - συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Αντωνίνας της Τισμανά, της οποίας η εορτή ορίστηκε στις 23 Δεκεμβρίου.

Η μοναχή Αντωνίνα Διάκονου (1923–2011) έζησε για περισσότερο από μισό αιώνα ασκητεύοντας στη Μονή Τισμανά, που ιδρύθηκε από τον Άγιο Νικόδημο, αποτελώντας μια σιωπηλή αλλά βαθιά παρουσία, ένα πρότυπο αφοσίωσης και καθαρότητας ψυχής. Μέσα από τη ζωή της αφιερωμένη στην υπηρεσία του Θεού, έγινε ορόσημο για ολόκληρη την κοινότητα και για αμέτρητους πιστούς που γνώριζαν την ταπεινότητα και την πνευματική της διάκριση. Η επίσημη ανακήρυξή της ως αγίας, με το όνομα Αγία Αντωνίνα της Τισμανά, εγκρίθηκε από την Ιερά Σύνοδο την 1η Ιουλίου 2025, και η συμπερίληψη στο συναξάρι, μαζί με την έγκριση της εικόνας και των ακολουθιών, έγινε τον Σεπτέμβριο, σηματοδοτώντας έτσι την ολοκλήρωση της διαδικασίας αγιοποίησης.

Αυτή η αναγνώριση φέρνει μεγάλη χαρά στην κομητεία Γκόρι και σε ολόκληρη την περιοχή της Ολτενίας, αλλά ιδιαίτερα στην κοινότητα της Μονής Τισμανά, η οποία ήδη προετοιμάζεται να διοργανώσει την πρώτη εορτή προς τιμήν της αγίας, στις 23 Δεκεμβρίου. Οι πιστοί αναμένεται να συμμετάσχουν στις ακολουθίες που είναι αφιερωμένες σε αυτήν, να την τιμήσουν και να προσευχηθούν για τη μεσιτεία της ενώπιον του Θεού.

Επίσης, σε αυτή τη συνοδική συνεδρίαση, εισήχθησαν στο ημερολόγιο και άλλοι άγιοι, όπως ο Άγιος Διονύσιος Βατοπαίδης του Κόλτσιου (11 Μαΐου), ο Άγιος Πετρώνιος του Προδρόμου (24 Φεβρουαρίου) και ο Άγιος Ιεράρχης Νικόλαος Βελιμίροβιτς (18 Μαρτίου). Εγκρίθηκαν επίσης δύο νέες γιορτές αφιερωμένες στη Μητέρα του Θεού – η Εικόνα της Μητέρας του Θεού της Κραϊόβα (30 Αυγούστου) και η Εικόνα της Μητέρας του Θεού της Μονής Ντίντρ-ουν Λέμν (21 Ιουλίου) – ενισχύοντας την αφοσίωση του ρουμανικού λαού στη Μητέρα του Θεού.

Η αγιοποίηση και η ένταξη στο επίσημο ημερολόγιο της Αγίας Αντωνίνας της Τισμανά αντιπροσωπεύει όχι μόνο αναγνώριση μιας υποδειγματικής ζωής, αλλά και ένα κάλεσμα για την εκ νέου ανακάλυψη της αγιότητας που καρποφορεί στη σιωπή, την προσευχή και την αυτοθυσία. Με αυτήν την απόφαση, η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία όχι μόνο τιμά το παρελθόν, αλλά εμπνέει και το παρόν και το μέλλον της πίστης μας. Η Τισμανά γίνεται έτσι όχι μόνο ένας τόπος ιστορίας, αλλά και ένας τόπος προσκυνήματος, όπου η προσευχή ενός σύγχρονου αγίου γεφυρώνει τον ουρανό και τη γη.

Ιζαμπέλα Μόλναρ

Η Αγία Αντωνίνα της Μονής Τισμανά (+2011) και ο Άγιος Γερόντιος της Μονής Τισμανά της Ρουμανίας (+2018)

Ήταν η νύχτα της Αναστάσεως. Στο προαύλιο της εκκλησίας υπήρχε ένα τετράγωνο καλοριφέρ, στο οποίο καθόντουσαν οι άνθρωποι όταν κουράζονταν. Η μητέρα Αντωνίνα κάθισε σε κάποιο σημείο στο καλοριφέρ, με ένα κερί στο χέρι της. Είχε τη συνήθεια να προσεύχεται με το «Χριστός ανέστη!». Έλεγε πολύ συχνά, περισσότερο ψιθυριστά: «Χριστός ανέστη! Χριστός ανέστη! Χριστός ανέστη!». Ο Γεροντιος ο δια Χριστόν σαλος κάθισε δίπλα της. Η μητέρα συνέχισε την προσευχή της: «Χριστός ανέστη!». Ο  Γερόντιος της απάντησε: «Αληθώς ανέστη!». Η αγία τον κοίταξε και, πριν καν προλάβει να αρχίσει το «Χριστός...», τού απάντησε: «Αληθώς ανέστη!». Η μητέρα τον κοίταξε με την άκρη του ματιού της και απομακρύνθηκε λίγο περισσότερο και συνέχισε την προσευχή της. Ο Γερόντιος την ακολούθησε. Κινήθηκε, και ο Σεβάσμιος κινήθηκε, ενώ ο ένας είπε «Χριστός ανέστη!» και ο άλλος «Αληθώς ανέστη!». Έφτασαν στον τοίχο, από όπου η μητέρα δεν είχε πουθενά αλλού να πάει. Είπε στον Σεβάσμιο να φύγει από εκεί και ξεκίνησαν από την αντίθετη κατεύθυνση, προχωρώντας σιγά σιγά πάνω στο καλοριφέρ, μέχρι που έφτασαν εκεί που είχαν ξεκινήσει, με την ίδια προσευχή.

Κάποτε, η Μητέρα Αντωνίνα ήταν στο πλυσταριό, ανάβοντας τη φωτιά στο λέβητα για να πλύνει ρούχα. Ο σεβάσμιος έκοβε ξύλα. Αυτή ήταν η δουλειά του όταν ήρθε στο μοναστήρι: έκοβε ξύλα όλη μέρα. Εκείνη την ημέρα, μου είχε δώσει να πλύνω ένα μάλλινο φανελένιο ύφασμα που ήταν πολύ βρώμικο στο στήθος. Το είχε λάβει από κάποιον. Η μητέρα πήγε να φέρει ξύλα. Ήρθε χαρούμενη με τα ξύλα στο χέρι της και μου είπε γελώντας: «Άκου, Γερόντιε, αυτός είναι ένας άγιος! Ένας μεγάλος άγιος!» Αυτό ήταν όλο που χρειάστηκε για τον σεβάσμιο, ο οποίος ένιωσε στο πνεύμα του όταν τον επαίνεσα. Όταν πήγε ξανά να φέρει ξύλα, σήκωσε το τσεκούρι του προς το μέρος του. Η μητέρα ήρθε και μου είπε: «Αυτός ο άνθρωπος είναι τρελός! Ήθελε να με χτυπήσει στο κεφάλι με το τσεκούρι!» Αυτό ήταν για μια στιγμή.

Ο καθένας ένιωθε το πνευματικό μέτρο του άλλου. Ο σεβάσμιος μου είπε για τη Μητέρα Αντωνίνα ότι ήταν τρελή για τον Χριστό. Η Μητέρα Αντωνίνα, όταν τον έβλεπε, έβαζε το χέρι της στα μαλλιά του και τα ανακάτευε παιχνιδιάρικα, τραβώντας μάλιστα μερικές τούφες. Ο σεβάσμιος δεν ανταπέδωσε ποτέ. Υπήρχε ένα βίντεο με τους δυο τους στην κοιλάδα, κρατώντας ο ένας το μικρό δαχτυλάκι του άλλου και τραγουδώντας, κοιτάζοντας ψηλά και δείχνοντας με το άλλο χέρι: «Παράδεισο, γλυκέ μου κήπο!» Δυστυχώς, το βίντεο χάθηκε!

Υπήρχε ένα πνεύμα ανάμεσά τους που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ή να περιγράψουμε με λόγια.

https://apantaortodoxias.blogspot.com