Αγία Μαριάμ, η συνεργάτιδα του Αγίου Αποστόλου Παύλου.
Πατήρ Ραφαήλ Μόργκαν (Fr. Raphael Morgan), ο πρώτος Αφροαμερικανός Ορθόδοξος ιερέας στις ΗΠΑ, από Τζαμάϊκα. Ημέρα Μνήμης: 29 Ιουλίου.
.jpeg)
Ο πατήρ Ραφαήλ Μόργκαν (Fr. Raphael Morgan), γεννημένος ως Robert Josias Morgan (1866-1922), ήταν ο πρώτος Αφροαμερικανός Ορθόδοξος ιερέας στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όσιος Νεκτάριος Προδρομίτης, Ρουμάνος Αγιορείτης. Ημέρα Μνήμης: 11 Ιουλίου.
Υπό την Αγιοπνευματική συγκυρία της αγιοκατατάξεως του νέου οσίου στις ουράνιες δέλτους των Αγίων της Εκκλησίας, η Πεμπτουσία επαναφέρει στην διάθεση των αναγνωστών της τον βίο του οσίου διά της γραφίδος του μακαριστού οσιολογιώτατου Γέροντος Μωϋσή.
Ἡ ὁσιακὴ κοίμησις τῆς Μοναχῆς Κυπριανῆς Καθηγουμένης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Πάντων (Ἁγίου Σάββα) Καλύμνου. Ημέρα Μνήμης: 1η Νοεμβρίου.
Τὸ Σάββατο 1η Νοεμβρίου ἀνεχώρησε γιὰ τὴν Βασιλεἰα τῶν Οὐρανῶν ἡ Γερόντισσα Κυπριανή, ἡ ταπεινὴ καὶ διακριτικὴ μοναχὴκαὶ Καθηγουμένη τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Πάντων – Ἁγίου Σάββα Καλύμνου. Ἐκοιμήθη εἰρηνικὰ στὴν Μονὴ τῆς μετανοίας της, ὕστερα ἀπὸ ζωὴ καὶ διακονία 72 ἐτῶν στὸν ἱερὸ χῶρο ποὺ ἐξαγιάστηκε ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ὁσίου Γέροντος καὶ Κτίτορος Ἀρχιμανδρίτου Ἱεροθέου Κουρούνη, τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ ἐν Καλύμνῳ καὶ μιᾶς πλειάδος εὐλαβῶν καλογραιῶν ποὺ διακόνησαν στὰ ἱερὰ αὐτὰ σκηνώματα γιὰ περισσότερο ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια. Ἡ μακαριστὴ Γερόντισσα, ζήσασα ὡς ὑποτακτικὴ ἄνω τῶν τριάκοντα ἐτῶν, κατάφερε μὲ τὴν ἁπλότητα τοῦ χαρακτήρα της καὶ τὴν ἀφάνειά της νὰ ἐπιβληθεῖ στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν καὶ νὰ κρατήσει ἀναμμένη τὴν λαμπάδα τῆς παρακαταθήκης τοῦ Ἁγίου Σάββα.
Ο Άγιος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος. Ημερά Μνήμης: 17 Δεκεμβρίου.
Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται από την κοίμηση του Αγίου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου Γ. Κόμπου (†17-12-2005) και παραμένει περισσότερο επίκαιρος από ποτέ. Η σκέψη μας γυρίζει στη ζωή του, στις διδαχές του, στο παράδειγμά του. Οι αφορμές πολλές, όπως η πρώτη μέρα στο σχολείο (11-9-2025), όταν στο τέλος του αγιασμού οι μαθητές αυθόρμητα άρχισαν να προσέρχονται ένας- ένας για να τους αγιάσει και να τους ευλογήσει ο ιερέας προσωπικά τον καθένα, ασπαζόμενοι τον Σταυρό με χαρά. Ενόσω ο ιερέας τους ευλογούσε στο κεφαλάκι τους με τον αγιασμένο βασιλικό, δίχως να δυσφορήσει για την ολοένα μεγαλύτερη προσέλευση και τον απαιτούμενο χρόνο, οι στιγμές διατηρούσαν την ομορφιά της ιερότητά τους.
Ὁσία Μοναχή Εὐφροσύνη Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Μυρσινιωτίσσης Καλλονῆς Λέσβου. Ημέρα Μνήμης: 19 Νοεμβρίου.
Λίγο πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὴν ὄμορφη καὶ γραφικὴ κωμόπολη Καλλονὴ στὴν βορειοδυτικὴ Λέσβο καὶ σὲ μικρὴ ἀπόσταση ἀπὸ τὸ χωριὸ Δάφια ἀκολουθοῦμε ἕνα μικρὸ ἁμαξητὸ δρόμο ποὺ διασχίζει ἕνα θαλλερὸ ἐλαιῶνα, ἀνεβαίνουμε μιὰ κοφτὴ ἀνηφορίτσα καὶ ἀντικρίζουμε τὴν ἐπιβλητικὴ εἴσοδο μὲ τὴν ξύλινη πορτάρα ποὺ προστατεύει τὸ ἱστορικὸ μοναστήρι. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἕνας αἰωνόβιος πλάτανος, ἕνα τεράστιο πεῦκο καὶ μία παραδοσιακὴ κρήνη στολίζουν τὸν πίνακα εἰσόδου στὰ ἱερὰ σκηνώματα τῆς Παναγίας.
Όσιος Μοναχός Γεράσιμος Τοπιντζής, ο καλόγερος της Άκοβας Γορτυνίας (+2002 Φεβρουάριος).
Ήταν μια χειμωνιάτικη Κυριακή του 1959. Ήμουνα 14 χρονών. Μαθητής γυμνασίου. Έκανε τσουχτερό κρύο. Άργησα λίγο να πάω στην εκκλησία. Χώθηκα γρήγορα-γρήγορα στο ιερό για να αναλάβω τα καθήκοντά μου. Φοβόμουνα μήπως με μαλλώσει ο παππούλης, που άργησα. Δεν είχε ακόμα φέξει και τα καντήλια και τα λιγοστά κεριά φώτιζαν αχνά τα ιλαρά πρόσωπα του παππούλη, του ψάλτη και των εικόνων του τέμπλου. Λίγα κάρβουνα, που έφερνε από το σπίτι ο παππούλης, για να φτιάνουμε το «ζέο» και να ζεσταίνουμε τα χέρια μας, ψευτολαμπύριζαν και αυτά, ενισχύοντας λίγο το φως των καντηλιών και των ελάχιστων κεριών. Ο παππούλης έκανε την προσκομιδή. Ο Μπαρμπαγγελής διάβαζε στο ψαλτήρι σιγανά και μονότονα τον εξάψαλμο και ήταν το διάβασμα εκείνο σα γλυκό νανούρισμα, που μούφερνε υπνηλία και έκλειναν άθελα τα βλέφαρά μου.. Κάποια στιγμή έκανα «βουτιά» και παραλίγο να πέσω με τα μούτρα στη φωτιά. Ταράχτηκα και τινάχτηκα όρθιος για να ξαγρυπνήσω.. Δεν με κατάλαβε ούτε ο παππούλης, που σκυμμένος δίπλα στην προσκομιδή μουρμούριζε ατέλειωτες ευχές…
Πατήρ Γαβριήλ Τσάφος, ο Γέροντας της χαράς. Ημέρα Μνήμης: 1η Αυγούστου.
Την Τετάρτη 1 Αυγούστου, αρχή του Δεκαπενταυγούστου, της εορτής της Παναγίας μας που τόσο αγαπούσε, εκοιμήθη εν Κυρίω ο Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Τσάφος, εφημέριος του Ιερού Προσκυνηματικού Ναού Αγίου Ανδρέου, οδού Λευκωσίας, της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Πατήρ Δανιήλ Γούβαλης: Ένας σεμνός και ταπεινός λειτουργός του Υψίστου. Ημέρα Μνήμης: 11 Ιουλίου.
Σεμνός και ταπεινός λειτουργός του Υψίστου, ο Αρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Γούβαλης, εκοιμήθη εν Κυρίω στις 11 Ιουλίου 2009.
Γεννήθηκε στο χωριό Πανουργιάς της Άμφισσας το έτος 1940. Ορφανός από πατέρα, αγάπησε βαθειά την Εκκλησία και αφιέρωσε τον εαυτό του σ’ Αυτήν από μικρή ηλικία. Δεν περιορίστηκε στα εφημεριακά του καθήκοντα στην Αγία Παρασκευή Μαλακάσας. Ανέπτυξε μια πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα σε κάθε γωνιά της Ελλάδος.
Ο Νεομάρτυρας Φίλιππος Τσάνης που μαρτύρησε για τον ΧΡΙΣΤΟ μας στην Γερμανία. Ημέρα Μνήμης: 25 Ιουνίου.
Ήταν μόλις 20 ετών. Νέος, όμορφος, με καρδιά καθαρή και βλέμμα στραμμένο ψηλά. Ο Φίλιππος Τσανής ήταν άγιος μες στην καθημερινότητα, μες στον αγώνα να μείνει πιστός σ’ Εκείνον που πρώτος τον αγάπησε. Στη μακρινή Γερμανία, μακριά από την πατρίδα του, βρέθηκε σε τελετή βράβευσης της αδελφής του. Η οικογένεια χαρούμενη, συγκινημένη· και ο Φίλιππος, πάντα διακριτικός, μαρτυρούσε την πίστη του όχι με λόγια, αλλά με τη ζωή του. Πάντα φορούσε τον σταυρό του—εξωτερικά, φανερά, με περηφάνεια. Δεν τον έβγαλε ποτέ. Ήταν το σημάδι του Χριστού, το βάπτισμά του, το καύχημά του.
Μα κάποιοι δεν άντεχαν αυτό το φως. Ένας Σύριος και δύο Γερμανοί, νεαροί και εκείνοι, τον περικύκλωσαν. Του ζήτησαν να αφαιρέσει τον σταυρό. Ο Φίλιππος, με ήρεμη δύναμη, απάντησε:
«Αυτός είναι η ζωή μου. Ούτε τον αρνούμαι, ούτε τον βγάζω.»
Οι λέξεις του έγιναν πυρ στο σκοτάδι της ψυχής τους. Τον έριξαν κάτω. Άρχισαν να τον κλοτσούν στο κεφάλι, να τον χτυπούν. Εκείνος δεν φώναξε, δεν έβρισε, δεν αντέδρασε. Έκλεισε τα μάτια και προσευχόταν.
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, ἐλέησόν με… Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου…»
Και ο Χριστός τον εθύμισε.
Το αίμα του αγίασε το ψυχρό πεζοδρόμιο της πόλης. Κανείς δεν ήξερε τότε πως γεννήθηκε άλλος ένας μάρτυρας. Μα η Παράδοση δεν σταματά. Ο Χριστός, που γεννήθηκε σε φάτνη, που έλαμψε στο Σταυρό, δεν σταματά να μαρτυρείται – ούτε στη Γερμανία, ούτε στο 2024, ούτε ποτέ. Ο Φίλιππος έγινε «άγνωστος μάρτυρας», αλλά γνωστός στον Ουρανό. Το ματωμένο του πουκάμισο έγινε σαν άμφιο, το μαύρο του παντελόνι σαν χιτώνας δικαιοσύνης. Ο σταυρός που δεν έβγαλε, έγινε το στεφάνι του.
Κείμενο Ζαχαρίας Δημητριάδης.
