Ένας άγνωστος Ορθόδοξος Αφρικανός Παιδομάρτυρας στην Ουγκάντα (+20ος αιώνας).

Ένας άγνωστος Ορθόδοξος Αφρικανός Παιδομάρτυρας στην Ουγκάντα (+20ος αιώνας).

Το Μαρτυρολόγιο αυτό μας το διηγήθηκε το 1985 ο Αφρικανός Νικόλαος, Διάκονος τότε της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουγκάντα.

Στην Ουγκάντα, πρώτη φορά εκήρυξε το Ευαγγέλιο ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Σαρίκας. Μεταξύ εκείνων που άκουσαν το κήρυγμα ήταν και ένα νεαρό Αφρικανόπουλο. Το βράδυ, όταν κάθισε να φάει με την οικογένειά του, ο μικρός έκανε τον σταυρό του.

- Τί, άλλαξες την πίστη σου; τον ρωτά ο πατέρας του, φανατικός μουσουλμάνος. Εμπρός, σήκω!

Βγαίνει έξω από την καλύβα, φτιάχνει ένα μεγάλο σωρό από ξύλα, τον ανάβει και λέει στο παιδί του:

- Λέγε, γυρίζεις στην πίστη μας;

- Όχι είμαι Χριστιανός! απαντάει ο μικρός.

- Άλλη μια φορά. Γυρίζεις στην πίστη μας; λέει ο πατέρας.

- Όχι απαντάει ο πιστός στρατιώτης του Χριστού.

- Τελευταία φορά σου λέω. Επανέρχεσαι στην πίστη των πατέρων σου;

 -Δεν φοβάμαι. Είμαι Χριστιανός!

Τότε ο πατέρας αρπάζει το παιδί του και το ρίχνει στη φωτιά. Και ο μικρός μάρτυς του Χριστού έγινε παρανάλωμα του πυρός…

Ω άγνωστε νεαρέ Μάρτυς του Κυρίου, εσύ που στέκεσαι εμπρός εις τον πύρινο θρόνο του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Από το περιοδικό: Εξωτερική Ιεραποστολή, τεύχος 207

Πηγές: https://africaofmyheart.wordpress.com

http://hristospanagia3.blogspot.com/2018/05/blog-post_91.html

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής, ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας). Ημέρα Μνήμης: 29 Δεκεμβρίου.

Όσιος ο Ησυχαστής, ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας). Ημέρα Μνήμης: 29 Δεκεμβρίου.

Tοις εν καλώ λιπούσι γήρα τον βίον,
Kαι Bενιαμίν τον καλόν συναπτέον.

Στή Νιτρία τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησαν οἱ πιό ἅγιοι μοναχοί, ἀσκήτευε καί ὁ μακάριος Βενιαμίν. Γιά τήν ἐνάρετη ζωή του εἶχε λάβει ἀπ᾽ τό Θεό πλούσιο τό ἰαματικό χάρισμα. Καί μολονότι ἀξιώθηκε τέτοιο χάρισμα, ὁ ἴδιος ἔπαθε ὑδρωπικία, μία βαριά καί χρόνια ἀσθένεια. Πρήσθηκε τόσο πολύ, πού ἀναγκάσθηκαν νά τόν μεταφέρουν ἀπ᾽ τό κελλί του σέ ἄλλο, πιό εὐρύχωρο. Καί γιά νά τόν βγάλουν, ξήλωσαν τήν πόρτα μαζί μέ τό κάσωμα. Στό νέο κελλί τοῦ ἔβαλαν ἕνα εἰδικό κάθισμα, πολύ πλατύ, στό ὁποῖο καθόταν συνεχῶς, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά πλαγιάση σέ κρεββάτι. Σ᾽ αὐτή τήν κατάστασι ὁ ὅσιος ἐξακολουθοῦσε νά θεραπεύη τούς ἄλλους! Ἐκεῖνους πού τόν συμπονοῦσαν, βλέποντας τήν ταλαιπωρία του, τούς παρακαλοῦσε νά προσεύχονται γιά τήν ψυχή του καί νά μήν νοιάζονται γιά τό σῶμα του. “Ὅταν τό σῶμα μου ἦταν γερό”, ἔλεγε, “σέ τίποτε δέν μέ ὠφελοῦσε. Καί τώρα πού εἶναι ἄρρωστο, σέ τίποτε δέν μέ βλάπτει” .

- Γεροντικό της Ερήμου

Πηγή:

http://agiologia.wordpress.com

ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

Αγίες Κυρία (Δέσποινα) και Δούλη. Ημέρα Μνήμης: 5 Απριλίου.

Αγίες Κυρία (Δέσποινα) και Δούλη. Ημέρα Μνήμης: 5 Απριλίου.

Ἐχρῆν ἕπεσθαι κυρίᾳ τὴν δουλίδα,
Ἐκ γῆς ἰούσῃ πρὸς Θεὸν διὰ ξίφους.

Οι Αγίες Κυρία (Δέσποινα) και Δούλη μαρτύρησαν διά ξίφους.

Όσιος Σάββας του Σβενίγκοροντ Ρωσίας. Ημέρα Μνήμης: 3 Δεκεμβρίου.

Όσιος Σάββας του Σβενίγκοροντ Ρωσίας. Ημέρα Μνήμης: 3 Δεκεμβρίου.

Ὑπῆρξε μαθητής τοῦ ὁσ. Σεργίου τοῦ Ραντονέζ, λάτρης τῆς ἡσυχίας καί μεγάλος ἀγωνιστής τῆς ἀσκήσεως. Ἀπό τόν Γέροντά του ὅσ. Σέργιο ὁρίσθηκε Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Κοιμ. Θεοτόκου, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Μεγ. Ἡγεμόνας ἅγ. Δημήτριος Ντόνσκοϊ, σέ ἀνάμνηση τῆς νίκης τῶν Ρώσων κατά τῶν Τατάρων τοῦ Χάν Μαμάη. Τό 1392, μετά τήν ἀναχώρηση τοῦ ὁσ. Σεργίου στή ἔρημο, ὁ ὅσ. Σάββας ἀνέλαβε τήν ἡγουμενία τῆς Λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τό 1399 ἵδρυσε τήν Μονή τοῦ Σβενίγκοροντ, μέ τήν βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ του τέκνου Μεγ. Ἡγεμόνα Γεωργίου Δημήτριεβιτς. Στό Συναξάριό του (τοῦ 16ου αἰ.), σημειώνεται ἐμφάνισή του στόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς Σαβίνσκ Διονύσιο καί τοῦ ζήτησε νά ἁγιογραφήση τήν μορφή του.

Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1406. Τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο τό 1652. Μετά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917, δέν ὑπάρχουν πληροφορίες γιά τήν τύχη του.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 3η Δεκεμβρίου καί ἡ Ἀνακομιδή του τήν 19η Ἰανουαρίου.

Όσιος Σεβαστιανός του Ποσεσόνε. Ημέρα Μνήμης: 18 Δεκεμβρίου.

Όσιος Σεβαστιανός του Ποσεσόνε. Ημέρα Μνήμης: 18 Δεκεμβρίου.

Ο Όσιος Σεβαστιανός του Ποσεσόνε γεννήθηκε και έζησε στη Ρωσία κατά τα τέλη του 15ου και τις αρχές του 16ου αιώνα μ.Χ. Εκάρη μοναχός σε ένα μοναστήρι στην περιοχή του Σοχότ, κοντά στην πόλη Ρομάνοβο και κοιμήθηκε με ειρήνη.

Η μνήμη του τιμάται και στις 26 Φεβρουαρίου.

Όσιος Κωνσταντίνος «ὁ ἐξ Ἰουδαίων». Ημέρα Μνήμης: 26 Δεκεμβρίου.

Όσιος Κωνσταντίνος «ὁ ἐξ Ἰουδαίων». Ημέρα Μνήμης: 26 Δεκεμβρίου.

Ὡς ἐξ ἀκανθῶν τῶν Ἰουδαίων ῥόδον,
Ὁ θεῖος ἀνθεῖ καὶ θανών, Κωνσταντῖνος.

Ο Όσιος Κωνσταντίνος ήταν από τα Σύναδα της Φρυγίας. σε νεαρή ηλικία προσπάθησε να ακολουθήσει τη ζωή των ενάρετων χριστιανών. Ο νεαρός Ιουδαίος, ο οποίος έφερε την χριστιανική πίστη ήδη στη ψυχή του, αποφάσισε να φύγει από το θόρυβο του κόσμου, και μετέβη στο μοναστήρι Φουβούτιον, του οποίου οι μοναχοί φημίζονταν για την θεάρεστη ζωή τους. Αφού δοκιμάσθηκε αρκετά και πείστηκαν για την ειλικρινή και φωτεινή πίστη του, του έδωσαν το άγιο βάπτισμα και τον ονόμασαν Κωνσταντίνο. Έγινε έτσι αδελφός της Μόνης και επιδόθηκε στη μελέτη των πνευματικών πραγμάτων. Όμως αυτό δεν του ήταν αρκετό, ήθελε να διδάξει και στους άλλους ανθρώπους την αγάπη του Χριστού. Γι' αυτό άρχισε να μεταβαίνει από την μία πόλη στην άλλη και να κηρύσσει το λόγο του Θεού. Μεταξύ άλλων, επισκέφτηκε τον Όλυμπο στα Μύρα της Λυκίας, την Κύπρο, την Αττάλεια, την Ατρώα, όπου και απεβίωσε ειρηνικά.

Όσιος Αχιλλάς ο Ερημίτης. Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Όσιος Αχιλλάς ο Ερημίτης. Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Ὅπλοις Ἀχιλλεὺς τὰς κάτω πορθεῖ πόλεις,
Πόνοις Ἀχιλλᾶς τὴν ἄνω πλουτεῖ πόλιν.

Ο Όσιος Αχιλλάς ήταν αναχωρητής της ερήμου τον 5ο αιώνα μ.Χ. Έζησε οσίως στην Αίγυπτο και κοιμήθηκε με ειρήνη.

Γράφει γι' αυτόν ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Περί του Οσίου τούτου Aχιλλά γράφει ο Ευεργετινός (σελ. 393), ότι επήγε μίαν φοράν εις τον Aββάν Ησαΐαν, και ευρήκεν αυτόν οπού έτρωγεν, έχων εις το τζανάκιον άλας μόνον και νερόν. O δε Hσαΐας ιδών τον Aχιλλάν, έκρυψε το τζανάκι οπίσω από το ζιμπίλι οπού έπλεκε, διά να μη σκανδαλίση αυτόν. O δε Aχιλλάς βλέπων αυτόν τρώγοντα, και μη έχοντα έμπροσθέν του κανένα φαγητόν, ερώτησεν αυτόν τι έτρωγεν. O δε Hσαΐας απεκρίθη. Συγχώρησόν μοι Aββά, ότι έκοπτον θαλλία φοινίκων εις το καύμα. Όθεν έβαλον εις το στόμα μου ψωμί ξηρόν, και δεν εκατέβαινε. Με το να εξηράνθη από το καύμα ο φάρυγγάς μου, διά τούτο αναγκάσθην να βάλω νερόν και άλας, ίνα βρέξω εις αυτά το ψωμί μου, και δυνηθώ να το φάγω. Τότε λέγει ο Aββάς Αχιλλάς. Eλάτε να ιδήτε ω Πατέρες της Σκήτεως, τον Hσαΐαν, οπού τρώγει ψωμί, ευρισκόμενος εις Σκήτιν. Eίτα λέγει προς αυτόν. Eάν θέλης να τρώγης ψωμί, πήγαινε εις την Aίγυπτον. Ιδού ποίαν εγκράτειαν είχον τότε εις τας Σκήτας.

Όσιος Φιλογόνιος. Ημέρα Μνήμης: 20 Δεκεμβρίου.

Όσιος Φιλογόνιος. Ημέρα Μνήμης: 20 Δεκεμβρίου.

Φιλογόνιος ἐντολεὺς λείπει βίον,
Δραμὼν ἀρίστην ἐντολῶν Θεοῦ τρίβον.

Ο Όσιος Φιλογόνιος έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Επιδόθηκε από την παιδική του ηλικία, στην εκμάθηση των ιερών γραμμάτων και έτσι αφιέρωσε τον εαυτό του στο Θεό. Τόσο η ευγλωττία του όσο και η αναμφισβήτητη ευσέβεια και χρηστότης του, έκαναν τους χριστιανούς της Αντιόχειας να τον αναδείξουν σε επίσκοπο της μεγάλης και περίλαμπρης πόλης τους.

Ο Φιλογόνιος ήταν δικηγόρος, ασκούσε το επάγγελμά του με γνώμονα τα φιλανθρωπικά του αισθήματα. Οπότε μπορούσε, υπεράσπιζε τους συνανθρώπους του που είχαν αδικηθεί και ήταν αδύναμοι απέναντι στους καταπιεστές ειδωλολάτρες.

Ο Χρυσόστομος μας πληροφορεί ότι ο επίσκοπος Αντιόχειας, ο Φιλογόνιος, ήταν έγγαμος και είχε μία θυγατέρα όταν χειροτονήθηκε. Η οικογένειά του όμως δεν τον εμπόδισε να διατελέσει μεγάλο φιλανθρωπικό έργο και να αφιερωθεί στο ποίμνιό του.

Ο Όσιος Φιλογόνιος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο εν ειρήνη το 324 μ.Χ. (ή 323 μ.Χ.)

Όσιος Θωμάς ο Δεφουρκινός. Ημέρα Μνήμης: 10 Δεκεμβρίου.

Όσιος Θωμάς ο Δεφουρκινός. Ημέρα Μνήμης: 10 Δεκεμβρίου.

Θωμάς Θεόν θεις αρραγεστάτην βάσιν,
Kρείττων πέφηνε μηχανής των δαιμόνων.

Ο Όσιος Θωμάς έζησε τον 9ο μ. Χ. αιώνα, και η πατρίδα του βρισκόταν στους πρόποδες του όρους Κυμιναίου. Ανατράφηκε χριστιανικά από την παιδική του ηλικία, διατηρώντας την πίστη και την αγνότητά του από τη νεανική του ανάπτυξη.

Κινούμενος από Ιερό πόθο ο Θωμάς, επισκέφθηκε πολλά μοναστήρια και αποκόμισε πολλές αιρετές από τα εκεί μεγάλα υποδείγματα της ευσέβειας. Αργότερα έγινε και ίδιος μοναχός και δίδασκε με ζήλο το Ευαγγέλιο μαζί με άλλους μοναχούς σε πόλεις και χωριά, κατά τις τεσσαρακοστές. Ο εκεί επίσκοπος, εκτιμούσε τόσο πολύ τις μεγάλες αρετές του Θωμά, ώστε όταν κάποιος μεγιστάνας της Κωνσταντινούπολης έκτισε Μονή κοντά στο Σαγκάριο ποταμό, τον διόρισε ηγούμενό της. Η προτίμηση αυτή δικαιώθηκε περίτρανα, διότι ο Θωμάς κυβέρνησε το μοναστήρι με πολλή τάξη και υπήρξε πρότυπο μοναχικής ζωής στους συμμοναστές του. Ιδιαίτερα πολλαπλασίασε τους οικονομικούς πόρους της Μονής, για να βοηθάει αυτούς πού προσέφευγαν σ' αυτή.

Όσιος Ιάκωβος Επίσκοπος Νισίβεως. Ημέρα Μνήμης: 13 Ιανουαρίου.

Όσιος Ιάκωβος Επίσκοπος Νισίβεως. Ημέρα Μνήμης: 13 Ιανουαρίου.

Τὸν Ἰάκωβον θνητὸν ὄντα τῇ φύσει,
Θνητοῖς ὁμοίως μὴ θανεῖν οὐκ ἦν πρέπον.

Ο Όσιος Ιάκωβος (4ος αιώνας μ.Χ.) υπήρξε γέννημα και θρέμμα της πόλεως Νισίβεως της Μεσοποταμίας. Αγάπησε όμως την ζωή της ερημίας και της ησυχίας. Για τον λόγο αυτό έφυγε από την πόλη και πήγε στις υψηλότατες κορυφές των όρεων της περιοχής, όπου και διέμενε. Εκεί αντιμετώπιζε με γενναιότητα και καρτερία τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και τον καταταλαιπωρούσαν, τον υπερβολικό δηλαδή καύσωνα του καλοκαιριού και τον παγετό του χειμώνα.

Όπως αναφέρεται στο Συναξάρι του, ο Όσιος για τροφή του χρησιμοποιούσε αγριόχορτα και λίγο νερό. Για ενδυμασία του είχε ένα απλό και μοναδικό χιτώνα. Και με αυτή, λοιπόν, την λιτή ασκητική ζωή εξασθένιζε βέβαια το σώμα του, προσέφερε όμως συνεχώς πνευματική τροφή στην ψυχή του.

Τα αποτελέσματα της ασκητικής του ζωής υπήρξαν πλούσια. Πρώτα ο Όσιος απέκτησε την παρρησία προς τον Θεό. Έπειτα, με την δύναμη και την χάρη του Αγίου Πνεύματος, έλαβε την ικανότητα να προβλέπει τα μέλλοντα και να επιτελεί θαύματα, όπως το ακόλουθο: Κάποτε, ενώ διερχόταν από έναν τόπο, είδε σε κάποια πηγή μερικές νέες γυναίκες να κάνουν την εργασία τους με αναιδή και άσεμνη εμφάνιση. Ο Όσιος δεν ανέχθηκε αυτήν την κατάσταση. Έτσι, με τρόπο θαυματουργικό, από την μια μεριά αποξήρανε την πηγή, ενώ από την άλλη έκαμε να γίνουν ολόλευκα από μαύρα τα μαλλιά των αναίσχυντων γυναικών. Και βέβαια, ύστερα από παράκληση των Χριστιανών, προσευχήθηκε και η πηγή έβγαλε πάλι νερό. Τις γυναίκες όμως, τις άφησε να μείνουν με λευκά τα μαλλιά για σωφρονισμό και διόρθωση πνευματική.

Όσιος Μαϋσιμάς ο Σύρος. Ημέρα Μνήμης: 23 Ιανουαρίου.

Όσιος Μαϋσιμάς ο Σύρος. Ημέρα Μνήμης: 23 Ιανουαρίου.

Γλώσσαις λαλῶν πρὶν Μαϋσιμᾶς τῶν Σύρων,
Γλώσσαις, λαλεῖ νῦν, Ἀγγέλων πρὸς Ἀγγέλους.

Οι γραμματικές γνώσεις του Οσίου ήταν μέτριες. Διακρίθηκε όμως, για την πολύ ενάρετη ζωή του. Η εξωτερική του εμφάνιση ήταν μάλλον άσχημη. Και όμως, ενώ ο ίδιος ντυνόταν με παλιά φορέματα, τα φιλάνθρωπο έργα του ήταν πλούσια και αμέτρητα. Το κελί του έμενε πάντοτε ανοικτό για τους φτωχούς και τους ξένους, εφοδιαζόμενος δε με σιτάρι και λάδι, μοίραζε σ' όσους απ' αυτούς είχαν ανάγκη. Όταν κάποτε πληροφορήθηκε ότι ο άρχοντας της κωμοπόλεώς τους καταπίεζε τους γεωργούς, δεν δίστασε να παρουσιασθεί μπροστά στον υπερήφανο και λαμπροφορεμένο εκείνο εγωιστή με τα φτωχικά του ρούχα, και να του δώσει μαθήματα δικαιοσύνης και ευγενείας. Έτσι με τέτοιες άγιες ασχολίες τελείωσε τη θεοφιλή ζωή του. Η μνήμη του επαναλαμβάνεται και στις 13 Φεβρουαρίου σαν Όσιος Μαϋουμάς ή Μαϊουμάς.

Όσιος Γεώργιος της Τσέρνικα. Ημέρα Μνήμης: 3 Δεκεμβρίου.

Όσιος Γεώργιος της Τσέρνικα. Ημέρα Μνήμης: 3 Δεκεμβρίου.

Ο Όσιος Γεώργιος της Τσερνίκα γεννήθηκε το 1730 μ.Χ. στην Σάλιστα του Σιμπιού στην Τρανσυλβανία. Οι διωγμοί ενάντια στους ορθοδόξους και τα καρπάθια μοναστήρια από τους ουνίτες τον ανάγκασαν να περάσει τα Καρπάθια Όρη και να έρθει στη Μουντένια.

Η μεγάλη του επιθυμία ήταν να πάει στο Άγιον Όρος. Ήταν όμως φτωχός και δεν είχε τον τρόπο. Η Παναγία όμως βλέποντας το ζήλο του τον βοήθησε. Έτσι φτάνοντας στο Βουκουρέστι συναντήθηκε μ’ έναν μητροπολίτη ο οποίος τον πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έμεινε τρία χρόνια. Όταν ο μητροπολίτης αποτραβήχτηκε από τα καθήκοντά του πήρε μαζί του τον Γεώργιο στη Μονή Βατοπεδίου. Εκεί έβαλε το ράσο και χειροτονήθηκε διάκονος.

Όταν εκοιμήθη ο μητροπολίτης ο Όσιος έγινε υποτακτικός του ηγούμενου Παισίου, του γνωστού Οσίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ (τιμάται 15 Νοεμβρίου). Εκείνο τον καιρό o όσιος Παίσιος ασκήτευε στη σκήτη του Προφήτη Ηλία κοντά στη μονή Παντοκράτορος. Από εκεί μετακινήθηκε με όλη την αδελφότητα στις Ρουμανικές χώρες. Αρχικά έμειναν στη Μονή Νταγκομίρνα μετά στη Μονή Σέκου και έπειτα στη Μονή Νέαμτς. Ο όσιος Γεώργιος τον ακολούθησε παντού. Μετά από κάποιο διάστημα επιθυμούσε να γυρίσει στο Άγιον Όρος. Στο δρόμο για το Όρος σταμάτησε στο Βουκουρέστι σ’ έναν παλιό φίλο, τον ιερομόναχο Μακάριο, μαθητής κι αυτός του Οσίου Παισίου. Αυτός παρουσίασε στον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Γρηγόριο Β΄ ο οποίος βλέποντας έναν τόσο πνευματικό άνθρωπο θεώρησε ότι είναι ¨σταλμένος από το Θεό και τον παρακάλεσε να μείνει σ’ όποιο μοναστήρι θέλει και να φτιάξει μία αδελφότητα.

Αγία Οσιομάρτυς Ευδοκία η από Σαμαρειτών. Ημέρα Μνήμης: 1η Μαρτίου.

Αγία Οσιομάρτυς Ευδοκία η από Σαμαρειτών. Ημέρα Μνήμης: 1η Μαρτίου.

Ἡ Σαμαρεῖτις οὐχ ὕδωρ Εὐδοκία,
Ἀλλ' αἷμα, Σῶτερ, ἐκ τραχήλου σοι φέρει.
Μαρτίου ἀμφὶ πρώτῃ ἡ Εὐδοκία ξίφος ἔτλη.

Η Αγία Ευδοκία γεννήθηκε στη Ηλιούπολη της επαρχίας Λιβανησίας, της Φοινίκης, την εποχή του Τραϊανού (98 - 117 μ.Χ.). Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στην αμαρτία και την ακολασία, παρασύροντας με την εκτυφλωτική της ομορφιά πολλούς άνδρες στη αμαρτωλή ζωή, ενώ συγχρόνως συγκέντρωσε πολλά χρήματα.

Η χάρη όμως του Θεού ευδόκησε, ώστε να συμβεί η θαυμαστή αλλοίωση και στην ψυχή της Ευδοκίας. Μετά από μία σοβαρή ασθένεια, εγκατέλειψε την πόλη και την αμαρτία της, για να επιστρέψει εκεί ένα χρόνο αργότερα. Επιθυμώντας όμως να παραμείνει άγνωστη, εγκαταστάθηκε στην άκρη της πόλης. Εκεί γνωρίζει κάποιον μοναχό ονόματι Γερμανό και με τις νουθεσίες του μετανοεί.

Στην συνέχεια, αφού είδε οπτασία, προσήλθε στον Επίσκοπο Θεόδοτο και βαπτίσθηκε. Η οπτασία ήταν η εξής: Παρατηρούσε Άγγελο Θεού να οδηγεί αυτήν προς τον ουρανό και άλλους Αγγέλους να τη συγχαίρουν, ενώ την ίδια στιγμή κάποιος μαύρος ούρλιαζε και έλεγε ότι αδικείται πάρα πολύ, επειδή η Ευδοκία έγινε Χριστιανή.

Όσιος Μαρτύριος του Ζελένσκ. Ημέρα Μνήμης: 1η Μαρτίου.

Όσιος Μαρτύριος του Ζελένσκ. Ημέρα Μνήμης: 1η Μαρτίου.

Ο Όσιος Μαρτύριος του Ζελένσκ, κατά κόσμο Μηνάς, γεννήθηκε στην πόλη Βελίκι Λούκι της Ρωσίας κατά τον 16ο αιώνα μ.Χ. από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους, τον Κοσμά και την Σταφανίδα, οι οποίοι πέθαναν δέκα χρόνια μετά την γέννησή του. Την κατά Θεόν διαπαιδαγώγησή του και φριντίδα του μικρού Μηνά ανέλαβε ένας πνευματικός και αγαθός λευίτης του ναού του Ευαγγελισμού της γενέτειράς του, που λίγο αργότερα έγινε μοναχός στη μονή της Αγίας Τριάδος και ονομάστηκε Βογολέπιος.

Ο Όσιος επισκεπτόταν τακτικά τον γέροντά του και λίγο αργότερα, ικανοποιώντας τον πόθο της ψυχής του, κείρεται μοναχός και λαμβάνει το όνομα Μαρτύριος. Μετά από επτά χρόνια ασκήσεως και προσευχής ο Όσιος, με την ευλογία του πνευματικού του, πήρε μαζί του την εικόνα της Αγίας Τριάδος και της Υπεραγίας Θεοτόκου του Τιχβίν και ήλθε στη νήσο Βέρντε, κοντά στην περιοχή Ζελένσκ, όπου και ασκήτευε. Εκεί έκτισε ένα μικρό ναό προς τιμήν του Κυρίου και της Θεοτόκου.

Άγιος Μωϋσής ο Αιθίοπας. Ημέρα Μνήμης: 28 Αυγούστου.

Άγιος Μωϋσής ο Αιθίοπας. Ημέρα Μνήμης: 28 Αυγούστου.

Φήσεις τὸ ῥητὸν καὶ θανών, Μωσῆ μέλα.
«Ἄνθρωπος ὄψιν, καὶ Θεὸς τὴν καρδίαν».
Θάψαν ἐν εἰκάδι Μωσῆν ὀγδόῃ Αἰθιοπῆα.

Ο όσιος Μωυσής ήταν αγορασμένος δούλος κάποιου πλούσιου κτηματία. Είχε χαρακτήρα σκληρό και δύστροπο και καθημερινά δημιουργούσε πολλά προβλήματα, ώσπου το αφεντικό του αγανάκτησε και τον πέταξε στον δρόμο. Ο Μωυσής βρήκε καταφύγιο σε μια ληστοσυμμορία και με την τεράστια σωματική του δύναμη δεν άργησε να επιβληθεί και να γίνει ο αρχηγός της.

Κάποτε, κυνηγημένος από τα όργανα της εξουσίας, για τα πολλά του εγκλήματα, πήγε να κρυφτεί βαθειά στην έρημο όπου ζούσαν οι πιο ονομαστοί ασκητές. Η συναναστροφή του με τους αγίους τον έκανε σιγά - σιγά να ημερεύσει. Τον επισκίασε η Χάρη του Θεού, γιατί η μετάνοια είναι ώρα Χάριτος, μαλάκωσε η καρδιά του, μετανόησε πραγματικά και ζήτησε την λύτρωση. Η αλλαγή του ήταν ριζική και σε σύντομο χρονικό διάστημα έφτασε στα μέτρα των μεγάλων Πατέρων της ερήμου. Μετά το βάπτισμα αξιώθηκε να λάβει και την Χάρη της Ιεροσύνης.

Άγιος Boyan (Μποϋάν), ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά), ο πρώτος Μάρτυρας, Πρίγκιπας Των Βουλγάρων. Ημέρα Μνήμης: 28 Μαρτίου.

Άγιος Boyan (Μποϋάν), ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά), ο πρώτος Μάρτυρας, Πρίγκιπας Των Βουλγάρων. Ημέρα Μνήμης: 28 Μαρτίου.

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά) ήταν υιός του βασιλέως της Βουλγαρίας Ομουρτάγ (816 - 831 μ.Χ.), την εποχή κατά την οποία οι Βούλγαροι ήταν ακόμη στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Ενώ ήταν πρωτότοκος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, δεν έγινε βασιλέας, αλλά η εξουσία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Μαλαμίρ.

Άγιος Ιερομάρτυς Αλκίσων, Μητροπολίτης Νικοπόλεως. Ημέρα Μνήμης: 28 Σεπτεμβρίου.

Άγιος Ιερομάρτυς Αλκίσων, Μητροπολίτης Νικοπόλεως. Ημέρα Μνήμης: 28 Σεπτεμβρίου.

Στα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αναστασίου Ά (491-516) στη μητρόπολη της αποστολικής Εκκλησίας της Νικοπόλεως (Πρέβεζα) αρχιεράτευε ο Αλκίσων, ένας από τούς πλέον διακεκριμένους ιεράρχες της εποχής. Ήταν στολισμένος με τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος και ποίμαινε τούς χριστιανούς του με μοναδικό γνώμονα την εν Χριστώ σωτηρία τους. Στα πλαίσια αυτά μερίμνησε και για την ανέγερση μεγάλης βασιλικής (ναού) πού μέχρι σήμερα φέρει το όνομά του.

Δυστυχώς όμως επρόκειτο να δοκιμαστεί στη ζωή του. Διότι συνέβη ό αυτοκράτορας Αναστάσιος, παρά τις άλλες ικανότητές του, να παρεκκλίνει από την Ορθόδοξη Πίστη, ακολουθώντας τούς αντιχαλκηδονίους αποσχιστές Σεβήρο και Φιλόξενο. Με το διάταγμά του (γνωστό στην εκκλησιαστική Ιστο­ρία ως «Τύπος του Αναστασίου» δεν δεχόταν την Δ' Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (481) και εξαπέλυε διωγμό εναντίον των ορθοδόξων επισκόπων. Μεταξύ εκείνων πού υποτάχθηκαν στα κελεύσματα του «Τύπου» ήταν και ο Θεσσαλονίκης Δωρόθεος, έξαρχος του Ιλλυρικού και εκκλησιαστικός προϊστάμενος και του Αλκίσωνος. Έτσι ό μητροπολίτης Νικοπόλεως κλή­θηκε εκ των πραγμάτων να αντιμετωπίσει τις απειλές του βασιλιά και τις «συστάσεις» τού Θεσσαλονίκης. Αν έλαβε λοιπόν πρωτοβουλίες για την προάσπιση της Ορθοδόξου Πίστεως, με συμμά­χους μερικούς επισκόπους του Ιλλυρικού και τον πάπα Ρώμης Ορμίσδα (πού όμως ήταν υπόδουλος στους Γότθους και λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει).

Μνήμη Πάντων των Ερημιτών. Ημέρα Μνήμης: 28 Ιανουαρίου.

Μνήμη Πάντων των Ερημιτών. Ημέρα Μνήμης: 28 Ιανουαρίου.

Η μνήμη όλων των Ερημιτών εορτάζεται σήμερα, σύμφωνα με το Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο σελίδα 32.

Οσία Δοσιθέα η έγκλειστος, των Σπηλαίων του Κιέβου. Ημέρα Μνήμης: 28 Σεπτεμβρίου.

Οσία Δοσιθέα η έγκλειστος, των Σπηλαίων του Κιέβου. Ημέρα Μνήμης: 28 Σεπτεμβρίου.

Η οσία Δοσιθέα – κατά κόσμον Δαρεία Τυάπκιν - γεννήθηκε το 1721 σε οικογένεια πλουσίων γαιοκτημόνων του Ριαζάν.

Όταν ήταν δύο ετών, την ανατροφή της ανέλαβε η γιαγιά της μοναχή Πορφυρία της μονής Βοζνεσένσκ της Μόσχας.

Η γερόντισσα Πορφυρία, αυστηρή ασκήτρια η ίδια, εκπαίδευε και την εγγονή της στην άσκηση, στη νηστεία και στην αγάπη προς τον πλησίον.

Ύστερα από επτά χρόνια εκείνη εκάρη μεγαλόσχημη και οι γονείς πήραν τη θυγατέρα τους στο σπίτι.

Βρίσκοντας άχαρη και κουραστική την κοσμική ζωή, η Δαρεία συνέχισε να ζει ως μοναχή με αυστηρή άσκηση. Ανήσυχοι οι γονείς της για τη συμπεριφορά της, εσκέπτοντο να την υπανδρεύσουν το συντομότερο.

Αλλά η Δαρεία, ήδη δοσμένη στο Θεό, σε ηλικία δεκαπέντε ετών εγκατέλειψε κρυφά την οικογένειά της και μεταμφιεσμένη σε άνδρα χωρικό με το όνομα Δοσίθεος μετέβη στη Λαύρα του αγίου Σεργίου.

Κυράς και Μαράννας, των Οσίων και Ευγενών Ασκητριών. Ημέρα Μνήμης: 28 Φεβρουαρίου.

Κυράς και Μαράννας, των Οσίων και Ευγενών Ασκητριών. Ημέρα Μνήμης: 28 Φεβρουαρίου.

Καταξιοῦνται Μαράνα τε καὶ Κύρα,
Σαρκὸς μαρασμῷ, κυριεύειν τοῦ πόλου.

Τον βίο των Οσίων αυτών γυναικών, συνέγραψε ο Θεοδώρητος Κύρου στη Φιλόθεο Ιστορία του.

Οι Οσίες Κύρα και Μαράνα κατάγονταν από τη Βέρροια (τωρινό Χαλέπιο) της Συρίας και έζησαν στις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ. Η καταγωγή τους ήταν επίσημη και ευγενική, ανάλογη δε και η μόρφωσή τους. Η αφοσίωσή τους ήταν στραμμένη στην πνευματική ζωή και τον ησυχαστικό βίο. Έτσι εγκατέλειψαν τον κόσμο και έκτισαν έξω από την πόλη περιτοίχισμα από πέτρες και επιδόθηκαν εκεί στον πνευματικό αγώνα. Τη θύρα του περιβόλου τους την έκλεισαν με πηλό, για να μην εισέρχεται κανένας σε αυτόν και άφησαν μόνο μια μικρή θυρίδα, για να επικοινωνούν με τους έξω και να λαμβάνουν την τροφή τους. Ασκήθηκαν στη σιωπή και έφεραν στα χέρια, τα πόδια, τον τράχηλο και τη μέση σίδερα, για να νεκρώσουν το σώμα και να νικήσουν τους πειρασμούς.

Ο ευσεβής πόθος τους τις έφερε στους Αγίους Τόπους και στο ναό της Αγίας Θέκλας στην Ισαυρία, απ' όπου επέστρεψαν πνευματικά ενισχυμένες στο ερημητήριό τους και συνέχισαν με ταπεινοφροσύνη και αγαθοεργίες τη ζωή τους.

Έτσι, αφού έζησαν, κοιμήθηκαν με ειρήνη και παρέδωσαν τις ψυχές τους στο Νυμφίο Χριστό.

Όσιοι Σπυρίδων και Νικόδημος οι Προσφοράρηδες, «οι εν τω σπηλαίω». Ημέρα Μνήμης: 28 Σεπτεμβρίου και 31 Οκτωβρίου.

Όσιοι Σπυρίδων και Νικόδημος οι Προσφοράρηδες, «οι εν τω σπηλαίω». Ημέρα Μνήμης: 28 Σεπτεμβρίου και 31 Οκτωβρίου.

Ό μακάριος Σπυρίδων καταγόταν από φτωχή καί άσημη οικο­γένεια. Ήταν εντελώς αγράμματος καί τραχύς στους τρόπους, άλλ' αυθόρμητος καί ανεπιτήδευτος. Ένας «χωριάτης» για τους αριστο­κράτες, ένας «άγροΐκος» για τους μεγαλωμένους στα σαλόνια, ένας «μωρός» για τους σοφούς του κόσμου τούτου.

Κι όμως ό όσιος ξεπέρασε σε αξία καί τους σοφούς καί τους ίσχυρούς καί τους ευγενείς, με την ανώτερη πνευματική του ζωή, με τα θεάρεστα έργα της αρετής του, με την ασκητική βία, με το φόβο του Θεού, πού είναι ή αρχή καί ή πηγή της πραγματικής σοφίας.

Ό όσιος Σπυρίδων ήρθε στη μονή των Σπηλαίων καί άρχισε την τραχεία ασκητική του ζωή στα 1139. Ήταν ήδη σε ώριμη ηλι­κία, αλλά δεν ήξερε γράμματα, Γι αυτό καί δεν μπορούσε να μελε­τά τα ίερά Βιβλία. Αυτό τον γέμιζε θλίψη. Προσευχήθηκε ολόκαρ­δα στον Κύριο να του δώση φωτισμό καί δύναμη για να μάθη ανά­γνωση. Πράγματι, με σκληρή προσπάθεια, σε πολύ λίγο χρόνο έ­μαθε να διαβάζη. Ήταν απερίγραπτη ή χαρά του πού μπορούσε πια να μελετά τα θεϊα λόγια του Κυρίου καί τα θεόπνευστα έργατων αγίων. Έμαθε άπ' έξω ολόκληρο το Ψαλτήρι καί το έλεγε μ' ευλάβεια καί ψυχική μέθεξη κάθε μέρα, την ώρα πού εργαζόταν με υπομονή καί επιμέλεια στα διακονήματα του μοναστηρίου.

Άγιος Ιωνάς ο Λέριος. Ημέρα Μνήμης: 28 Φεβρουαρίου.

Άγιος Ιωνάς ο Λέριος. Ημέρα Μνήμης: 28 Φεβρουαρίου.

Από το «ΒΡΑΒΕΙΟΝ» της Ιεράς και Βασιλικής Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο, διαπιστώνουμε ότι πολλοί Λεροί τους πέντε προηγούμενους αιώνες άφησαν τη Λέρο και πήγαν σττη Μονή της Πάτμου , δια να μονάσουν. Ενας από αυτούς ήταν και ο μοναχός Ιωνάς δια τον οποίον στο «ΒΡΑΒΕΙΟ» αναφέρονται:

«αφξα (1561) Φεβρουαρίου κη (28)
εφονεύθη εις την Λειψόν ο δούλος
του Θεού Ιωνάς μοναχός ο Λέριος».

Ατομικά για τον Οσιομάρτυρα αυτόν της Εκκλησίας δεν έχουμε συγκεκριμένες πληροφορίες. Οσα ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο του Αρχιμ. Νικηφόρου Κουμουνδούρου, εφημερίου των Λειψών «Μακαριστοί γέροντες και πέντε οσιομάρτυρες στη νήσο Λειψώ της Δωδεκανήσου». Οι Αγιες αυτές ψυχές ανεκυρήχθησαν οσιομάρτυρες από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εορτάζοντες και οι πέντε μαζί την Α’ Κυριακή μετά τη 10η Ιουλίου.

Άγιος Κωνσταντίνος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ημέρα Μνήμης: 29 Ιουλίου.

Άγιος Κωνσταντίνος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ημέρα Μνήμης: 29 Ιουλίου.

Έχεις άληκτον εις Eδέμ προεδρίαν,
Kωνσταντίνε πρόεδρε της Kωνσταντίνου.

Πρόκειται για τον Πατριάρχη Κωνσταντίνο τον Α', που διαδέχτηκε τον Ιωάννη τον Ε' το έτος 674. Είχε κάνει προηγούμενα διάκονος και σκευοφύλακας. Πατριάρχευσε δύο χρόνια και τρεις μήνες. Δεν έχουμε πολλά βιογραφικά του στοιχεία. Βέβαιο είναι όμως, ότι διακρινόταν για το αυστηρά Ορθόδοξο φρόνημα του, τον ζήλο για την υπεράσπιση της Εκκλησίας κατά των κακοδόξων, των μονοθελητών, επίσης για τον άφιλοχρήματο και φιλόπτωχο χαρακτήρα του.

Όσιος Πιτυρούν. Ημέρα Μνήμης: 29 Νοεμβρίου.

Όσιος Πιτυρούν. Ημέρα Μνήμης: 29 Νοεμβρίου.

Τῇ σῇ θελήσει πρὸς σὲ χωρεῖ Χριστέ μου,
Ὁ σῶν Πιτυροῦν ἐργάτης θελημάτων.

Ο Όσιος Πιτυρούν έκανε μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου (τιμάται 17 Ιανουαρίου) και πήρε από τις αρετές και τα χαρίσματα εκείνου, η δε εγκράτεια του εικονίζεται κατά τον αυστηρότατο ασκητισμό. Πολλές φορές έμεινε νηστικός εντελώς, χωρίς καθόλου να ζημιωθεί η υγεία του ή να ελαττωθεί η πνευματική αντοχή του και η προθυμία του. Συχνά έλεγαν οι μοναχοί για οράματα, που εμφανίζονταν σ' αυτούς οι δαίμονες. Εκείνος τότε έλεγε: «εγώ φοβάμαι περισσότερα τα δαιμόνια, πού φωλιάζουν την υπερηφάνεια, τη φιλαργυρία, τη φιληδονία και άλλα παρόμοια πάθη. Αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα δαιμόνια και πρέπει μεγάλη προσοχή προς αυτά». Ο όσιος Πιτυρούν απεβίωσε ειρηνικά.

Οσία Δόμνα η δια Χριστόν Σαλή του Τόμσκ. Ημέρα Μνήμης: 29 Οκτωβρίου.

Οσία Δόμνα η δια Χριστόν Σαλή του Τόμσκ. Ημέρα Μνήμης: 29 Οκτωβρίου.

Η Δόμνα Κάρποβνα γεννήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από ευγενείς γονείς σε κάποιο χωριό της ρωσικής πόλης Πολτάβα στην ουκρανική επαρχία Περεγιασλάβ.

Εκεί φαίνεται ότι η Δόμνα ορφάνεψε από μικρή και την ανέθρεψαν συγγενικά της πρόσωπα, επίσης πλούσιοι. Την σπούδασαν και σαν έφτασε σε ικανή ηλικία θέλησαν να την παντρέψουν. Εκείνη δεν ήθελε και έτσι το έσκασε και τριγυρνούσε στους δρόμους της Πολτάβας, όπου την συνέλαβαν με την κατηγορία της επαιτείας και την έστειλαν στην Σιβηρία.

Εκεί δεν είχε μόνιμο τόπο διαμονής και άρχισε να προσποιείται την σαλή. Τις περισσότερες νύχτες,είτε ήταν χειμώνας, είτε καλοκαίρι,τις περνούσε στο ύπαιθρο προσευχόμενη. Ντυνόνταν πολύ παράξενα. Αντί για ρούχα είχε περιζώσει το σώμα της με διαφόρων μεγεθών τζόγους,που ήταν δεμένοι μεταξύ τους με σπάγκους. Μέσα οι μπόγοι περιείχαν σχοινιά, παπούτσια, σπασμένα γυαλιά, πέτρες, ενώ από πάνω είχαν σακούλια με ψωμί, τσάι, κεριά, ζάχαρη, λιβάνι, γάλα, μπίρα, λαχανικά ακόμα και τουρσιά. Αυτά όλα ήταν το ντύσιμό της, το οποίο συνεχώς μετακινούσε γύρω από το σώμα της ενώ προσευχόνταν. Ήταν ένα είδος κομποσχοίνι.

Αγία Endelienta. Ημέρα Μνήμης: 29 Απριλίου.

Αγία Endelienta. Ημέρα Μνήμης: 29 Απριλίου.

Η Αγία Endelienta γεννήθηκε το 470 μ.Χ. ήταν μία από τις πολλές κόρες του βασιλιά και Αγίου Brychan Brycheiniog (τιμάται 6 Απριλίου) καί ήταν βαπτιστήρα του Βασιλιά Αρθούρου.Ίσως να είναι η ίδια που αναφέρεται ως Cynheiddon ή Cenheidlon στα Ουαλικά ιστορικά. Έζησε στο Llangynheiddon στην ενορία του Llandyfaelog δίπλα στην περιοχή Cydweli (Kidwelly). Από τη Νότια Ουαλία, η Endelienta διέσχισε το κανάλι Bristol προκειμένου να ενισχύσει τα αδέρφια της στο να ευαγγελίσουν τη Βόρεια Κορνουάλλη. Η Endelienta πιθανώς, αποβιβάστηκε πρώτα στο νησί Lundy, όπου ίδρυσε ένα μικρό εκκλησάκι, πριν να μετακομίσει και να μείνει με τον αδερφό της, Άγιο Nectan (τιμάται 17 Ιουνίου) στο Hartland. Επέλεξε να εγκατασταθεί σε ένα μέρος που ονομάζεται Trenteny, Νοτιοδυτικά της περιοχής Αγία Endellion, όμως εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί την περιοχή Lundy για να καταφεύγει στην προσευχή. Μέχρι και τον 16ο αιώνα, ένα εκκλησάκι αφιερωμένο σε αυτή διατηρούταν στο Trenteny και βρισκόταν κοντά στο ερημητήριο της στο οποίο έζησε μια πολύ αυστηρή ζωή, με μόνο μια αγελάδα για συντροφιά και το γάλα της και το νερό από δύο πηγάδια για τροφή. Η αδερφή της Αγία Dilic ήρθε να ζήσει κοντά της και οι δύο τους συναντιόντουσαννσυχνά σε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι του οποίου το γρασίδι όταν αναπτυσσόταν γινόταν πιοπράσινο από ότι στην γύρω περιοχή.

Άγιος Γερμανός της Ρουμανίας. Ημέρα Μνήμης: 29 Φεβρουαρίου. Όταν το έτος δεν είναι δίσεκτο η ημέρα μνήμης μεταφέρεται 28 Φεβρουαρίου.

Άγιος Γερμανός της Ρουμανίας. Ημέρα Μνήμης: 29 Φεβρουαρίου. Όταν το έτος δεν είναι δίσεκτο η ημέρα μνήμης μεταφέρεται 28 Φεβρουαρίου.

Ο Όσιος Γερμανός της Ντομπρουζία γεννήθηκε περί το έτος 358 μ.Χ. Έγινε μοναχός και ασκήτεψε θεοφιλώς στη Ρουμανία. Κοιμήθηκε με ειρήνη μεταξύ των ετών 405-415 μ.Χ.

Μνήμη πάντων των Χριστιανών που πέθαναν μαρτυρικά για τη δόξα του Χριστού, από πείνα, δίψα, κρύο και μαχαίρι. Ημέρα Μνήμης: 29 Δεκεμβρίου.

Μνήμη πάντων των Χριστιανών που πέθαναν μαρτυρικά για τη δόξα του Χριστού, από πείνα, δίψα, κρύο και μαχαίρι. Ημέρα Μνήμης: 29 Δεκεμβρίου.

Σωθήναι πάντας τους βροτούς Σώτερ θέλων,
Eις τούτο κρίσεις μηχανάσαι πανσόφως.

Αυτή τη μέρα η Εκκλησία μας όρισε να γιορτάζουμε τη μνήμη όλων των Χριστιανών, που μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού και τα ονόματα τους δεν μας είναι γνωστά.

Η γιορτή αυτή μας διδάσκει, ότι το βλέμμα του Θεού δεν είναι όμοιο με του ανθρώπου. Διότι οι άνθρωποι, συνήθως δοξάζουν και τιμούν αυτούς που γίνονται γνωστοί και διάσημοι, ενώ ο Θεός βλέπει γνωστούς και αγνώστους, διάσημους και άσημους, αρκεί όλοι να πράττουν ευσυνείδητα το θέλημα του. Έτσι και ο μικρότερος των χριστιανών αυτών, θα λάμψει ασύγκριτα περισσότερο από τους πιο φαντασμένους και αστραφτερούς βασιλείς της γης, όταν έλθει η ώρα της τελικής δικαίωσης.

Tελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω Nαώ της Yπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου εν τοις Xαλκοπρατείοις.

Άγιος Πιέριος Ιερομάρτυρας, Πρεσβύτερος Αντιοχείας. Ημέρα Μνήμης: 27 Ιουνίου.

Άγιος Πιέριος Ιερομάρτυρας, Πρεσβύτερος Αντιοχείας. Ημέρα Μνήμης: 27 Ιουνίου.

Ως ιερείον τον Πιέριον Λόγε,
Eνήγισάν σοι (ήτοι κατέκαυσαν) δυσσεβείς επ’ ανθράκων.

Ο Άγιος Πιέριος Ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος Αντιοχείας μαρτύρησε δια πυρός. (Ορισμένοι Συναξαριστές, μαζί με τη μνήμη του Αγίου Πιερίου, αναφέρουν και αυτή του αδελφού του Ισιδώρου).

Άγιος Μεγαλομάρτυρας Ιάκωβος ο Πέρσης. Ημέρα Μνήμης: 27 Νοεμβρίου.

Άγιος Μεγαλομάρτυρας Ιάκωβος ο Πέρσης. Ημέρα Μνήμης: 27 Νοεμβρίου.

Τμηθεὶς μεληδόν, καὶ σφαγὴν Πέρσης φέρων, «Ψυχὴ σεσώσθω, φροῦδά μοι μέλη» λέγει. Εἰκάδι Πέρσης ἑβδομάτῃ σφάγη ἐκμελεϊσθείς.

Ο Ιάκωβος γεννήθηκε από χριστιανούς γονείς στην περ­σική πόλη Έλαπα ή Βηλάτ, ανατράφηκε με τα νάματα της Πίστεως και νυμφεύθηκε μια χριστιανή κοπέλα. Ο Πέρσης βασιλιάς Ισζδιγέρδης εκτιμούσε τον Ιάκωβο για τα χαρίσματα και τις δεξιότητες του και τον κατέστησε αξιωματούχο στην αυλή του. Κολακευμένος ο Ιάκωβος από την αγάπη του βασιλιά, παραπλανήθηκε και άρχισε να θυσιάζει κι αυτός στα είδωλα που προσκυνούσε ο Πέρσης ηγεμόνας.

Πληροφορήθηκαν το γεγονός η μητέρα και η σύζυγος του Ιακώβου. Του έγραψαν τότε μια επιστολή επιτιμητική, θρη­νολογώντας για το κατάντημά του να γίνει αποστάτης της Πίστεως και πνευματικά νεκρός και, τέλος, τον ικέτευαν να μετανοήσει και να επιστρέψει στον Χριστό. Συγκλονισμένος από την επιστολή που διάβασε ο Ιάκωβος μετάνιωσε πικρά και με παρρησία πήγε στον βασιλιά και ομολόγησε την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό. Οργισμένος ο βασιλιάς, τον καταδίκασε σε θάνατο μ’ ένα ιδιαίτερα φρικτό μαρτύριο: θα κατατεμάχιζαν το σώμα του, σταδιακά, μέχρι να εκπνεύσει. Οι δήμιοι εκτέλεσαν κατά γράμμα τη διαταγή του μοχθηρού Ισζδιγέρδη και κατέκοψαν πρώτα τα δάχτυλα των άκρων του Ιακώβου, ύστερα τα χέρια, τα πόδια, τους βραχίονες, τους ώμους. Στο τέλος έμεινε μόνο η κοιλιά και το κεφάλι του, που αποκόπηκαν επίσης. Σε κάθε κατατομή μέλους ο συντετριμμένος από τη μετάνοια μεγαλομάρτυρας ανέπεμπε ευχαριστία στον Θεό. Οι πληγές του ανέβρυζαν μια άρρητη ευωδία, σαν κυπαρισσιού. Καθαρθείς από τη βαριά αμαρτία του μέσα στο λουτρό του αίματός του, ο εξαίσιος Ιάκωβος παρέδωσε τη ψυχή του στον Χριστό, τον Θεό, και πέρασε ενδόξως στη Βασιλεία των Ουρανών. Τελειώθηκε δι’ αποκεφαλισμού περί το έτος 400. Η τιμία κάρα του βρίσκεται στα Ρώμη και μέρος των λειψάνων του στην Πορτογαλία, όπου τιμούν τη μνήμη του στις 23 Μαΐου.

Άγιος Ραφαήλ, Επίσκοπος Μπρούκλυν Η.Π.Α. Ημέρα Μνήμης: 27 Φεβρουαρίου.

Άγιος Ραφαήλ, Επίσκοπος Μπρούκλυν Η.Π.Α. Ημέρα Μνήμης: 27 Φεβρουαρίου.

Ἀραβικῆς καταγωγῆς, γεννήθηκε τό 1860 στήν Συρία. Τό 1879 ἔγινε μοναχός ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Ἱερόθεο, ὁ ὁποῖος τόν προσέλαβε στήν προσωπική του ὑπηρεσία. Φοίτησε στήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης, μέ ὑποτροφεῖα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Διάκονος χειροτονήθηκε τό 1885 καί Πρεσβύτερος τό 1886. Ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Γεράσιμο (τοῦ ὁποίου ἦταν μόνιμος συνοδός - Ἱεροκήρυκας), στάλθηκε στήν Ρωσία γιά ἀνώτερες θεολογικές σπουδές καί φοίτησε στήν Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου. Τό 1889 χειροθετήθηκε ἀρχιμανδρίτης ἀπό τόν Μητροπ. Μόσχας Ἰωαννίκιο καί ἀνέλαβε τόν Ναό τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας στήν Μόσχα.

Μετά τήν μετάθεση τοῦ Πατριάρχου Γερασίμου στόν Θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων, ὁ π. Ραφαήλ ἀρθρογράφησε ὑπέρ τῆς ἐκλογῆς Ἄραβος Πατριάρχου στήν Ἀντιόχεια, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔρθει σέ σύγκρουση μέ τόν Κυπριακῆς καταγωγῆς Πατριάρχη ΚΠόλεως Σπυρίδωνα καί νά τεθεῖ σέ ἀργία. Μετά τήν συμφιλίωσή του μέ τόν Πατριάρχη Σπυρίδωνα, ὑπήχθηκε στήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καί ἀνέλαβε τήν ἕδρα τῶν Ἀραβικῶν Σπουδῶν στήν Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Καζάν.

Άγιος Μαυρίκιος, ο γιος του Φωτεινός και οι Άγιοι Εβδομήκοντα Μάρτυρες. Ημέρα Μνήμης: 27 Δεκεμβρίου.

Άγιος Μαυρίκιος, ο γιος του Φωτεινός και οι Άγιοι Εβδομήκοντα Μάρτυρες. Ημέρα Μνήμης: 27 Δεκεμβρίου.

Eις τον Mαυρίκιον.
O Mαυρίκιος γυμνός εγχρισθείς μέλι,
Kρίνει μελισσών ηδύ τας τρώσεις μέλι.

Eις τους εβδομήκοντα.
Έχων συνάθλους άνδρας επτάκις δέκα,
Kαι συγχορευτάς Mαυρίκιος λαμβάνει.

Μαρτύρησαν όλοι στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και ήταν στρατιώτες, που διέμεναν στην Απάμεια της Βιθυνίας του Πόντου.

Όταν πέρασε από εκεί ο Μαξιμιανός, καταγγέλθηκαν ότι ήταν χριστιανοί. Όταν τους κάλεσε ο βασιλιάς, οι Άγιοι ομολόγησαν και μπροστά του ότι ήταν χριστιανοί και αμέσως τότε τους αφαιρέθηκαν οι στρατιωτικές ζώνες και τους έριξαν στη φυλακή.

Όταν μετά τρεις μέρες ρωτήθηκαν και πάλι, έμειναν αμετάθετοι στο φρόνημά τους και έτσι τους κρέμασαν και τους ξέσχισαν τις πλευρές. Ο δε Μαξιμιανός, για να κάνει πικρότερο το μαρτύριο του Μαυρικίου, αποκεφάλισαν μπροστά του τον γιο του Φωτεινό. Αυτούς δε, τους πήγε σε τόπο με βρώμικα βαλτόνερα, όπου τους έδεσε γυμνούς σε πασσάλους και τους άλειψε με μέλι. Οι μάρτυρες, έμειναν έτσι δεμένοι επί 10 ημέρες, τελικά όμως, από τα τσιμπήματα των εντόμων, παρέδωσαν μαρτυρικά το πνεύμα τους στον Θεό.

Ο Άγιος Μαυρίκιος εορτάζει και την 1η Ιουλίου.

Άγιος Γελάσιος ο Μίμος. Ημέρα Μνήμης: 27 Φεβρουαρίου.

Άγιος Γελάσιος ο Μίμος. Ημέρα Μνήμης: 27 Φεβρουαρίου.

Φώτισμα μέλλων ἐκγελᾶν, γελᾷς πλάνην,
Πλυθεὶς δὲ Γελάσιε, ἐκτέμνῃ κάραν.

Ο Γελάσιος (είναι γνωστός και ως Γεννάσιος) ήταν και στ΄όνομα και στη ζωή του γελάσιος. Προκαλούσε σε όλους το γέλιο και την ευθυμία με τα καμώματά του. Ήταν μίμος, δηλαδή κωμικός ηθοποιός. Μια φορά, ενώ ήταν καιρός διωγμού, είπαν στο Γελάσιο να περιπαίξει τους χριστιανούς, κάνοντας πως είναι κατηχούμενος. Αυτός έβαλε άσπρα ρούχα, μπήκε σε μια κολυμβήθρα κι έκαμνε πως βαπτίζεται. Και γελούσαν οι παρευρισκόμενοι ειδωλολάτρες.

Όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης οι Αυτάδελφοι, οι Αψαράδες, κτήτορες της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων. Ημέρα Μνήμης: 17 Μαΐου.

Όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης οι Αυτάδελφοι, οι Αψαράδες, κτήτορες της Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων. Ημέρα Μνήμης: 17 Μαΐου.

Οι Άγιοι αυτάδελφοι ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν γέννημα και θρέμμα του αρχοντικού οίκου των Αψαράδων στα Ιωάννινα, έναν οίκο που διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στη ζωή της Ηπειρωτικής πρωτεύουσας.

Αρχικά το επώνυμο ξεκίνησε ως Οψαράς και σημαίνει τον ιχθυοπώλη, από το όψον - οψάριον - ψάρι. Από την διαλάληση των ιχθυοπωλών (ο ψαράς) κατά φωνητική αλίωση προήλθε το (αψαράς) και εξ αυτού και το επώνυμο Αψαράς. Αργότερα από το οψαράς προήλθε το «ο ψαράς».

Έντονη είναι η παρουσία και η ανάμειξη μελών της οικογένειας των Αψαράδων στα πολιτικά πράγματα της Ηπείρου, κατά την διάρκεια της εξουσίας του Σέρβου Δεσπότου Θωμά Πρελιούμποβιτς (1366/7 - 1384 μ.Χ.).

Άγιοι Μάρτυρες Σόλων (Σολόχων), Παμφαμήρ και Παμφυλών (ή Παμφαλών ή Παμφαλιών). Ημέρα Μνήμης: 17 Μαΐου.

Άγιοι Μάρτυρες Σόλων (Σολόχων), Παμφαμήρ και Παμφυλών (ή Παμφαλών ή Παμφαλιών). Ημέρα Μνήμης: 17 Μαΐου.

Eις τον Σολόχωνα.
Φυγών Σολόχων του Σατανά τους λόχους,
Άτρωτος ήκει προς τον ύψιστον Λόγον.

Eις τον Παμφαμήρ και Παμφυλών.
Θαρσείτε καν τύπτησθε Mάρτυρες δύω,
Θήσει Θεός μάλαγμα ταις πληγαίς στέφη.

Οι Άγιοι Μάρτυρες Σολόχων, Παμφαμήρ και Παμφυλών (ή Παμφαλών ή Παμφαλιών) κατάγονταν από την Αίγυπτο και άθλησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.).

Υπηρετώντας στο στρατό και ενώ βρισκόταν στη Χαλκηδόνα, κατόπιν διαταγής του αυτοκράτορα να αναζητηθούν οι Χριστιανοί στρατιώτες, διετάχθησαν υπό του τριβούνου Καμπανού να θυσιάσουν όλοι στα είδωλα. Όλοι συμμορφώθηκαν με την διαταγή πλην των ανωτέρω Αγίων, οι οποίοι αρνήθηκαν να πράξουν τούτο, ομολογώντας την πίστη τους στον Τριαδικό Θεό. Αμέσως συνελήφθησαν και υπεβλήθησαν σε φρικτά βασανιστήρια.

Άγιος Ιερομάρτυρας Donan (Ντόναν) του Eigg και οι συν αυτώ 72 μάρτυρες. Ημέρα Μνήμης: 17 Απριλίου.

Άγιος Ιερομάρτυρας Donan (Ντόναν) του Eigg και οι συν αυτώ 72 μάρτυρες. Ημέρα Μνήμης: 17 Απριλίου.

Το Eigg είναι το ποιο ανατολικό από ένα σύνολο νησιών που βρίσκονται ανάμεσα στην περιοχή Ardnamurchan και στη νήσο Isle of Skye στην περιοχή Scottish Hebrides στη Σκωτία. Στα πρώτα χρόνια του εβδόμου αιώνα το κυβερνούσε μια παγανίστρια βασίλισσα της φυλής των Πικτών. Μία ημέρα της είπαν πως ο Ηγούμενος Donnan, ένας Ιρλανδός, ίδρυσε ένα μοναστήρι στο νησί σε ένα μέρος όπου είχε τα πρόβατα της.

Άγιος Πατήρ Δανιήλ Σάντου Τούντορ. Ο Άγιος των ρουμανικών γκούλαγκ. Ημέρα Μνήμης: 17 Νοεμβρίου.

Άγιος Πατήρ Δανιήλ Σάντου Τούντορ. Ο Άγιος των ρουμανικών γκούλαγκ. Ημέρα Μνήμης: 17 Νοεμβρίου.

Ο πατέρας Δανιήλ Sandu Tudor Alexandru Τεοντορέσκου γεννήθηκε στις 22 Δεκέμβρη του 1896, από οικογένεια δικηγόρων. Μετά άρχισε να δουλεύει ως δημοσιογράφος διάλεξε το ψευδώνυμο Sandu Tudor. Κατόπιν έγινε μοναχός Aγάθων και στη συνέχεια μεγαλόσχημος μοναχός Δανιήλ.

Σπούδασε Θεολογία, Φιλοσοφία, και Τέχνες, αλλά χωρίς να απόκτηση πτυχίο. Ήταν και ερασιτέχνης πιλότος αεροπλάνου, δάσκαλος, ποιητής, δημοσιογράφος.

Το 1929, μετά την ανάγνωση ενός άρθρου από μια γυναίκα γαλλίδα δημοσιογράφο που είχε ισχυριστεί ότι επισκέφτηκε το Άγιο Όρος, αποφάσισε να επισκεφθεί και ο ίδιος, και στη συνέχεια να γράψει ένα άρθρο σχετικά με αυτό.

Πήγε με σκοπό να μείνει λίγες μέρες σαν προσκυνητής αλλά κάτι μέσα του τον έκανε μυστηριωδώς βήμα βήμα να θέλει να μείνει περισσότερο. Αντί για λίγες μέρες, πέρασε οκτώ μήνες στο Άγιο Όρος. Επέστρεψε στη Ρουμανία και το δημοσίευσε στη εφημερίδα του.

Άγιος Αναστάσιος ο Θαυματουργός (ο υφαντής) ο εκ Περιστερωνοπηγής. Ημέρα Μνήμης: 17 Σεπτεμβρίου.

Άγιος Αναστάσιος ο Θαυματουργός (ο υφαντής) ο εκ Περιστερωνοπηγής. Ημέρα Μνήμης: 17 Σεπτεμβρίου.

Ο χρονογράφος του 15ου αιώνα Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι ο Άγιος Αναστάσιος είναι μεταξύ των 300 κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ από τους Άραβες το 638 μ.Χ, κατέφυγαν στην Κύπρο, για να ξεφύγουν από τη μανία των Σαρακηνών.

(…) Όνταν οι Σαρακηνοί επήραν την γην της επαγγελίας, τότε εβγήκαν οι πτωχοί οι χριστιανοί απού εγλυτώσαν και επήγαν όπου ηύραν καταφύγιν· ήσαν αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι ιερείς και λαϊκοί και επή­γαν όπου ’φτάσαν. Και ήρταν και εις την περίφημον Κύπρον μία συ­ντροφία, όπου ήσαν τ’ (=300) ονομάτοι, και γροικώντας, ότι Έλληνες εφεντεύγαν τον τόπον, διά τον φόβον επήγαν εις το έναν μέρος και εις το άλλον, και έσγαψαν την γην και εμπήκαν μέσα, και επροσεύχουνταν τω Θεώ (…)

(…)Ευρίσκεται εις την Περιστερώναν της Μεσαρίας ο άγιος Αναστάσιος ο θαυματουργός, εις την Ορμετίαν ο άγιος Κωνσταντίνος στρατιώτης εις την Σίνταν ο άγιος Θεράπων(…)

Ο Άγιος Αναστάσιος αν και δεν είναι γνωστός στους συναξαρι­στές, από ένα σύντομο συναξάρι που περιλαμβάνεται στην παλαιά α­κολουθία του πληροφορούμαστε ότι ήταν ένας από τους 300 ορθοδόξους της Αλαμανίας (Γερμανίας), οι οποίοι πήραν μέρος σε μια σταυροφορία στα χρόνια του αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού (1081-1118) και του γιου του Ιωάννη (1118-1143). Αργότερα, επειδή οι Λατίνοι της Παλαιστίνης τους κατεδίωξαν, κατέφυγαν στην Κύπρο, όπου έζησαν μοναχικό και ασκητικό βίο.

Άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός, Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως. Ημέρα Μνήμης: 17 Μαΐου.

Άγιος Αθανάσιος ο Νέος, ο Θαυματουργός, Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως. Ημέρα Μνήμης: 17 Μαΐου.

Πέφευγεν ἐχθροῦ τοῦ βροτοκτόνου βέλη
Ὁ εὐλογητὸς καὶ μέγας Χριστοῦ λάτρις.
Ἆλτο ἄημα φαεσφόρον νῦν γε Ἀθανασίοιο.

Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1664 μ.Χ. από τον Ανδρέα και την Ευφροσύνη Κορφηνού και μεγάλωσε στην Καρύταινα της Γορτυνίας, το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος Κορφηνός. Οι γονείς του Ανδρέας και Ευφροσύνη είχαν ακόμη τρία τέκνα. Υποθέτουμε πως τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην γενέτειρά του και στην συνέχεια μάλλον φοίτησε στην περίφημη σχολή της μονής Φιλοσόφου και αργότερα, ως κληρικός, στην Κωνσταντινούπολη.

Όταν ο Αναστάσιος βρισκόταν σε ηλικία γάμου, οι γονείς του παρά την επιθυμία του να ακολουθήσει τη μοναχική πολιτεία, επέμεναν να τον νυμφεύσουν. Ο πατέρας του μάλιστα, χωρίς καν να έχει την σύμφωνη γνώμη του υιού του, τον αρραβώνιασε στην Πάτρα με την θυγατέρα ενός πλούσιου άρχοντος και στην συνέχεια τον έστειλε στο Ναύπλιο να προμηθευθεί τα γαμήλια πράγματα. Ο Αναστάσιος υπάκουσε στην πατρική εντολή και ξεκίνησε για το Ναύπλιο. Στον δρόμο του πέρασε και από το εκκλησάκι της Παναγίας στο Βιδόνι, κοντά στο χωριό Σύρνα και ζήτησε την θεία φώτιση.

Αγία Αγαθόκλεια. Ημέρα Μνήμης: 17 Σεπτεμβρίου.

Αγία Αγαθόκλεια. Ημέρα Μνήμης: 17 Σεπτεμβρίου.

Ἀγαθόκλεια πῦρ ἐπ᾽ αὐχένος φέρει,
Δεινῆς πλάνης φλέγουσα δεινὸν αὐχένα.

Η Αγία Αγαθόκλεια, με τη μεγάλη της υπομονή στο μαρτύριο, στόλισε και αυτή τους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Αν και από τη γέννησή της δούλα, έλαμψε δια Ιησού Χριστού ελεύθερη στην ψυχή.

Άγιος Οσιομάρτυς Ανδρέας «Ὁ ἐν τη Κρίσει». Ημέρα Μνήμης: 17 Οκτωβρίου.

Άγιος Οσιομάρτυς Ανδρέας «Ὁ ἐν τη Κρίσει». Ημέρα Μνήμης: 17 Οκτωβρίου.

Ἀμφοῖν ποδῶν σῶν Ἀνδρέα τμηθεὶς ἕνα,
Ἀθλήσεως σῆς ἐκπεραίνεις τὸν δρόμον.

Ο τολμηρός και ελεύθερος στο φρόνημα και το λόγο Οσιομάρτυρας Ανδρέας, καταγόταν από την Κρήτη και έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. επί αυτοκράτορας Κωνσταντίνου Ε' του Κοπρώνυμου.

Όταν αυτός ξεκίνησε διωγμό κατά των αγίων εικόνων, ο Ανδρέας πληροφορήθηκε τα έκτροπα που γίνονταν εναντίον εκείνων που τις προσκυνούσαν, γι' αυτό άφησε την Κρήτη και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Και όταν είδε από κοντά τη βία κατά των ορθοδόξων, αισθάνθηκε την ανάγκη από Ιερή αγανάκτηση να ελέγξει τον ίδιο τον αυτοκράτορα.

Και η ευκαιρία του δόθηκε όταν ο Κωνσταντίνος ο Ε' βγήκε από το παλάτι, στην επιστροφή ο Ανδρέας παραφύλαξε και με θάρρος τον πλησίασε και τον ρώτησε: «ἄρα χριστιανὸς εἰ, βασιλεῦ;».

Ο Κωνσταντίνος έμεινε εμβρόντητος στην αρχή. Αλλά έπειτα εξοργισμένος διέταξε να τον συλλάβουν. Η διαταγή εκτελέστηκε και μάλιστα ένας από τους υπασπιστές κτύπησε τον Ανδρέα και συγχρόνως τον ρώτησε: «οὕτως ἐδιδάχθης ἀτιμάζειν τὸν βασιλέα;». Και ο Ανδρέας του απάντησε με τον εξής αθάνατο λόγο: «οὐδείς ἁμαρτάνει βασιλέα ἐλέγχων παρανομοῦντα».

Αγία Ιουνία, η συνεργάτιδα του Αποστόλου Παύλου. Ημέρα Μνήμης: 17 Μαϊου.

Αγία Ιουνία, η συνεργάτιδα του Αποστόλου Παύλου. Ημέρα Μνήμης: 17 Μαϊου.

«Άσπάσασθε Άνδρόνικον και Ίουνίαν τούς συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου...» (Ρωμ.ιστ,7).

Στον κύκλο των συνεργατριών του απ. Παύλου συγκαταλέγεται και ή Ίουνία.
Ή Ίουνία ήταν Ιουδαία. Αυτό, τον πιθανότερο, σημαίνει ό λόγος του Αποστόλου, πού αναφέρεται σ' αυτήν και στο σύζυγο της, τον Ανδρόνικο- «συγγενείς μου». Από τον γένος λοιπόν, πού καταγόταν ό απ. Παύλος, καταγόταν και ή Ίουνία. Από την ίδια φυλή. Από την φυλή του Ιούδα. Τίτλος τιμής για την Ίουνία ή «συγγένεια» αυτή με τον μεγάλο Απόστολο!

Αγία Μίλντγκυθ/Μιλντγκύθα (St. Mildgyth/Mildgytha), Ηγουμένη στη Μονή του Minster-in-Thanet Αγγλίας (+676). Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Αγία Μίλντγκυθ/Μιλντγκύθα (St. Mildgyth/Mildgytha), Ηγουμένη στη Μονή του Minster-in-Thanet Αγγλίας (+676). Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Η Αγία Μίλντγκυθ (St Mildgyth) ήταν η μικρότερη κόρη του Merewalh Bασιλιά της Mercia και της Αγίας Eormenburh. Ήταν η νεότερη αδελφή της Αγίας Μίλντμπουρχ (St Mildburh) του Wenlock της Αγγλίας και της Αγίας Μίλντριθ (St Mildrith). Οι τρεις αδελφές έχουν παρομοιαστεί με τις τρεις θεολογικές αρετές: Mildburh για την πίστη, Mildgyth για την ελπίδα, και Mildrith για την ελεημοσύνη.

Άγιος Αντώνιος Καντακουζηνός ο Μετεωρίτης, ιδρυτής της Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Άγιος Αντώνιος Καντακουζηνός ο Μετεωρίτης, ιδρυτής της Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Ο αρχιμανδρίτης Άγιος Αντώνιος (Καντακουζηνός) υπήρξε κτίτωρ και ηγούμενος της μονής Αγίου Στεφάνου, κατά το πρώτο μισό του ιε’ αιώνα. Οι ελάχιστες μαρτυρίες που διαθέτουμε γύρω από το πρόσωπό του είναι αρκετά συγκεχυμένες, καθώς ανάγονται σε πολύ μεταγενέστερους χρόνους (περίπου τον ιη’ αι.)

Το επώνυμο του «Καντακουζηνός», το οποίο δεν είναι και σίγουρο, το συναντούμε σε σημείωμα ενός λειτουργικού χειρογράφου, υπ’ αριθ, 143 της μονής του Αγίου Στεφάνου: «εγράφη παρά αντονήου Κατακοζηνού κ(αι) κτήτορ του αγίου Στεφάνου πλησίον της με(γάλης Θομής, ονομαζόμενον Σταγούς) έτος αυδω (=1404)». Ίσως ο κώδικας αυτός, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα αποδιδόταν παλιότερα, κατά παράδοση, στον κτίτορα και ηγούμενο της μονής του Αγίου Στεφάνου Αντώνιο (Καντακουζηνό) και κάποιος πρόσθεσε εκ των υστέρων το μεταγενέστερο αυτό σημείωμα. Κατά συνέπεια παραμένει αβέβαιο και αναπόδεικτο, εάν ο κώδικας αυτός είναι αυτόγραφος του Αντωνίου (Καντακουζηνού).

Άγιοι Ιερομάρτυρες Παΐσιος και Αββακούμ ο Διάκονος εκ Σερβίας. Ημέρα Μνήμης: 17 Δεκεμβρίου.

Άγιοι Ιερομάρτυρες Παΐσιος και Αββακούμ ο Διάκονος εκ Σερβίας. Ημέρα Μνήμης: 17 Δεκεμβρίου.

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Αββακούμ ο Διάκονος, γεννήθηκε στη Βοσνία το 1794, και ονομάστηκε Lepoje από τους γονείς του. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν ακόμα μικρός κι έτσι η μητέρα του τον πήγε στο μοναστήρι Mostanica, όπου ο θείος του ήταν ο πνευματικός πατέρας του μοναστηριού. Μεγάλωσε στο μοναστήρι, και αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Αββακούμ. Όταν έγινε δεκαοχτώ ετών, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ιωσήφ (Sakabenta).

Το 1809, οι μοναχοί πήραν μέρος σε μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον των Τούρκων, και προκειμένου να σωθούν εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στην Trnava κοντά στο Cacak, όπου ηγούμενος ήταν ο Άγιος Παΐσιος.

Σύναξις πάντων των Αγίων Αναργύρων. Ημέρα Μνήμης: 17 Οκτωβρίου.

Σύναξις πάντων των Αγίων Αναργύρων. Ημέρα Μνήμης: 17 Οκτωβρίου.

Πάντας τιμώ σθνάμα τους Αναργύρους, εν τώδε ναώ τω σφίσιν ηγερμένω.
Η εικοσάριθμος πέλουσα των Αναργύρων, χορεία σώζε τους δε τους σους οικέτας.
Είκοσιν ομού νυνί αναργύροας πάντας μέλπω.

Αρκετοί νομίζουν ότι οι Άγιοι Ανάργυροι είναι δύο, ο Κοσμάς και Δαμιανός, χωρίς να ξεχωρίζουν τα ζεύγη που τιμάμε τις δύο πρωτομηνιές (Ιουλίου και Νοεμβρίου). Αν ανατρέξουμε στα συναξάρια της εκκλησίας μας θα δούμε ότι η χορεία των Αναργύρων Αγίων ανέρχεται σε είκοσι μέλη.

Κοσμά και Δαμιανού των εκ Ρώμης, Κοσμά και Δαμιανού των εξ Ασίας, Κοσμά, Δαμιανού,
Ευτροπίου, Ανθίμου και Λεοντίου των εξ Αραβίας, Κύρου και Ιωάννου, Παντελεήμονος και Ερμολάου, Σαμψών και Διομήδους, Μωκίου και Ανικήτου, Ιουλιανού, Θαλλελαίου και Τρύφωνος.

'Όλοι είχαν την ιατρική επιστήμη ως μέσον θεραπείας και θαυμάτων, χωρίς υλικά
ανταλλάγματα. Το σύντομο αυτό σεργιάνι ας αρχίσει, όπως η Εκκλησίας μας τους θυμάται και τους μνημονεύει.

Άγιοι τρείς Παίδες εν καμίνω Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ οι προστάτες του Πυροσβεστικού Σώματος. Ημέρα Μνήμης: 17 Δεκεμβρίου Κυριακη των Προπατόρων.

Άγιοι τρείς Παίδες εν καμίνω Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ οι προστάτες του Πυροσβεστικού Σώματος. Ημέρα Μνήμης: 17 Δεκεμβρίου Κυριακη των Προπατόρων.

Εἰ μὴ θανεῖν τρεῖς Παῖδες ἤρων ἐκτόπως,
Ὡς τοῦ πυρὸς πρίν, ἦρχον ἂν καὶ τοῦ ξίφους.

Στο βιβλίο του Δανιήλ περιγράφεται η πίστη και το θάρρος των φίλων του των Τριών Παίδων, του Ανανία, του Μισαήλ και του Αζαρία, οι οποίοι χαριτώθηκαν από το Θεό για την πίστη τους στις Ιουδαϊκές παραδόσεις.

Κάποτε που ο Δανιήλ έλειπε σε αποστολή, ο Ναβουχοδονόσορ έστησε στην πεδιάδα Δεηρά ένα χρυσό άγαλμα που παρίστανε τον ίδιο, εξήντα πήχεις ύψος και έξι πήχεις πλάτος.

Έβαλε τότε τους κήρυκές του να φωνάξουν: - Σ’ εσάς, άνθρωποι κάθε λαού, εθνότητας και γλώσσας, δίνεται η διαταγή: Όταν ακούσετε τον ήχο της σάλπιγγας, της φλογέρας, της κιθάρας, της άρπας, του ψαλτηρίου, του λαγούτου και των άλλων μουσικών οργάνων, τότε να πέσετε και να προσκυνήσετε το χρυσό άγαλμα, που έστησε ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ. Όποιος δεν πέσει να το προσκυνήσει, θα ριχτεί αμέσως στο φλογερό καμίνι.

Άγιος Θεοδόσιος Α΄ ο Μέγας, αυτοκράτορας Βυζαντίου. Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

Άγιος Θεοδόσιος Α΄ ο Μέγας, αυτοκράτορας Βυζαντίου. Ημέρα Μνήμης: 17 Ιανουαρίου.

H βασιλεία εμποδών ουχ ωράθη,
Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.

Ο Μέγας Θεοδόσιος καταγόταν από την Ιβηρία και γεννήθηκε το 346 μ.Χ. Ήταν υιός του στρατηγού Θεοδοσίου, Κόμητος της Αφρικής, ο οποίος είχε διαπρέψει επί του αυτοκράτορα Ουαλεντιανού (364 - 378 μ.Χ.) και θανατώθηκε άδικα μετά από συκοφαντίες. Τότε ο υιός του, ο οποίος, επίσης, είχε διακριθεί για την ευσέβειά του και τα στρατηγικά προτερήματά του, αποτραβήχτηκε στα πατρογονικά του κτήματα στην Ισπανία και απείχε από κάθε υπηρεσία.

Όταν ο νέος αυτοκράτορας της Δύσεως Γρατιανός κληρονόμησε και το Ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, τον πήρε κοντά του ως συνεργάτη. Μόλις έφθασε στην αυλή ο Θεοδόσιος προήχθη σε «στρατηλάτη της ίππου» και με αυτό το βαθμό, κατόρθωσε να κερδίσει μία αρκετά εντυπωσιακή νίκη κατά των Σαρματών, που επωφελούμενοι της γενικής αναταραχής είχαν στο μεταξύ εισβάλει στο ρωμαϊκό έδαφος. Η ανταμοιβή για τη νίκη ήταν η προαγωγή στο ύπατο αξίωμα: ο Γρατιανός τον έστεψε Αύγουστο της Ανατολής στην πόλη Σίρμιον που βρισκόταν στο κέντρο της ρωμαϊκής Ευρώπης. Η στέψη έγινε στις 19 Ιανουαρίου του έτους 379 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος ήταν τότε τριάντα τριών ετών.

Άγιος Αμβρόσιος Επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου). Ημέρα Μνήμης: 7 Δεκεμβρίου.

Άγιος Αμβρόσιος Επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου). Ημέρα Μνήμης: 7 Δεκεμβρίου.

Τὸ φθαρτὸν Ἀμβρόσιος ἐκδὺς σαρκίον,
Θείας μετέσχεν ἀμβροσίας ἀξίως.
Ἑβδόμῃ Ἀμβρόσιος ποτὶ ἄμβροτον ἤλυθεν οὖδας.

Ο Άγιος Αμβρόσιος αναδείχτηκε σκεύος εκλογής αγιότατο της Εκκλησίας του Χριστού πάνω στη γη. Ο Θεός τον δόξασε με δόξα διπλή, αφού και ηγεμόνας της Ιταλίας χρημάτισε και «τον της ιεραρχίας θρόνον εξ επιπνοίας θείας προσφόρως εκομίσατο», όπως ο υμνογράφος του μας αναφέρει.