Ὅσιος Βρυνᾶχος, ὁ Θαυματουργὸς Ἡγούμενος ἐν Νεβέρνῳ τῆς Οὐαλλίας. Ήμέρα Μνήμης: 7 Ἀπριλίου.

Ὅσιος Βρυνᾶχος, ὁ Θαυματουργὸς Ἡγούμενος ἐν Νεβέρνῳ τῆς Οὐαλλίας. Ήμέρα Μνήμης: 7 Ἀπριλίου.

῾Ο Ὅσιος Βρυνᾶχος (St. Brynach, Bernach, Bernacus, Brenach, Bryynach) γεννήθηκε περὶ τὸ 480 στὴν Ἰρλανδία, στὴν ἐπαρχία Κίλνταρ (Kildare). Λέγεται, ὅτι καταγόταν ἀπὸ ἐμπόρους Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι αἰῶνες ἐνωρίτερα εἶχαν ἔλθει στὴν ἀνατολικὴ Ἰρλανδία, καὶ ὅτι γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ στὴν πατρίδα του τὸν ὠνόμαζαν Bρυνᾶχος (Μπρέναχ), ὁ «υἱὸς τοῦ Ἰσραήλ».

Ἡ εὐσεβὴς μητέρα του ἐγαλούχησε αὐτὸν μὲ τὰ νάματα τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Ἀπὸ νήπιο ἀκτινοβολοῦσε τὴν Χάρι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τὸν Ὁποῖον παιδιόθεν ἠγάπησε. Στὴν πατρίδα του ὁ ἴδιος καὶ οἱ οἰκεῖοι του ἄκουγαν τοὺς ἐμπόρους, οἱ ὁποῖοι ἤρχοντο ἀπὸ τὴν Μεσόγειο, τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, τὴν Κρήτη καὶ τὴν Αἴγυπτο, νὰ τοὺς διηγοῦνται ἱστορίες ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ τὴν Ρώμη. Ἐπεθύμησε, λοιπόν, καὶ ἐκεῖνος, ὅταν μεγαλώση νὰ, ταξιδεύση σὲ ἐκεῖνα τὰ μέρη.

Ἤθελε νὰ πάη γιὰ προσκύνημα στὴν Ρώμη, 

στοὺς Τάφους τῶν Μαρτύρων, ἀλλὰ περισσότερο ἐπιθυμοῦσε νὰ ἐπισκεφθῆ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Ἐπίσης, ἤθελε ἀπὸ μικρὸς νὰ ἀφιερωθῆ στὸν Θεὸ καὶ νὰ μάθη νὰ προσεύχεται. Τὸ Ὄρος τῶν Ἀγγέλων. Ἡ παράδοσις λέει, ὅτι χωρὶς χρήματα, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐλπίδα του στὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, 

πῆγε στὴν Ρώμη καὶ ἐπέστρεψε.

Ὁ Bρυνᾶχος, κατὰ τὴν ἐπιστροφή του, ἔμεινε λίγο στὴν Δυτικὴ Γαλατία (σημ. Γαλλία), καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθε στὴν Bρετανία, ἔπλευσε ἀπὸ τὴν Bόρεια Γαλλία πρὸς τὴν Νοτιοδυτικὴ Οὐαλλία καὶ βγῆκε στὸν κόλπο Μίλφορδ Χέβεν (Milford Haven), στὸ Ἀμπεργκλεδάου (Abergleddau), ὅπου κατοικοῦσε ἡ φυλὴ Δήμηται.

Ὅταν ἔφθασε στὴν ξηρά, γονάτισε καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεό, ποὺ ἔφθασε σῶος. Ἡ παράδοσις λέει, ὅτι ἐπειδὴ δὲν βρῆκε πηγὴ στὸ σημεῖο ἐκεῖνο νὰ πιῆ νερό, παρεκάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν βοηθήση, πιέσε τὴν γροθιά του δυνατὰ σὲ ἕναν βράχο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀνέβλυσε ἄφθονο ὕδωρ.

Ὅμως, οὔτε στὸν τόπο ἐκεῖνο ἔμεινε γιὰ πολὺ καιρό, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν πειρασμῶν καὶ τῆς ἔχθρας τῶν ἐντοπίων κατοίκων. Ἀπὸ ἐκεῖ προχώρησε ἐσωτερικὰ τῶν ἐκβολῶν τοῦ ποταμοῦ Γκλεντάου (Cleddau), ὅπου ἔζησε μὲ μεγάλη ἄσκησι· μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ κατευθύνθηκε βορειοδυτικὰ καὶ ἔφθασε στὶς πηγὲς τοῦ ποταμοῦ Πὸνς Λαπιντέους (Pons Lapideus, σημ. Pontfean). Στὴν περοχὴ αὐτὴ ἔδωσε σκληρὴ μάχη ἐναντίον τῶν ἀκαθάρων πνευμάτων, τὰ ὁποῖα κάθε νύκτα ἔβγαζαν τρομερὲς κραυγὲς καὶ σκορποῦσαν ἄσχημες μυρωδιές, ὥστε οἱ κάτοικοι ἀπὸ τὸν φόβο ἐγκατέλιπαν τὰ σπίτια τους. Ὁ Ὅσιος Bρυνᾶχος τοὺς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν μάστιγα αὐτὴ καὶ ἔκτισε Ἐκκλησία ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα, γιὰ νὰ ὑμνῆται ὁ Δημιουργὸς καὶ νὰ εἰρηνεύη ἡ φύσις.

Στὸν τόπο αὐτὸ συνέβη καὶ τὸ ἑξῆς: ἡ θυγατέρα τοῦ Ἡγεμόνος κατελήφθη ἀπὸ ἔρωτα γιὰ τὸν Ὅσιο, ὁ ὁποῖος ἀρνήθηκε εὐγενικὰ νὰ ἐνδώση στὶς ἐνοχλήσεις της. Τότε, προκειμένου νὰ τὸν κερδίση, τοῦ ἔστειλε ἕνα γεῦμα μὲ μάγια. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ὅμως τὸν ἐπροστάτευσε. Ὅταν διεπίστωσε ἡ νέα, ὅτι δὲν ἐπέτυχε τὸ τέχνασμά της, ἔστειλε στρατιῶτες νὰ τὸν αἰχμαλωτίσουν καὶ νὰ τὸν φέρουν ἐνώπιόν της. Εἶχαν ἐντολή, ἂν δὲν τὸ καταφέρουν, νὰ τὸν θανατώσουν.

Ὁ Θεὸς ὅμως προστατεύσε καὶ πάλι τὸν Ὅσιο. Πληγωμένος ὅπως ἦταν, ἔπεσε σὲ μία πηγὴ καὶ μὲ τὸ νερό της θεραπεύθηκε θαυματουργικά. Τὸ νερὸ βάφθηκε μὲ τὸ αἷμά του καὶ παρέμεινε γιὰ πολλοὺς αἰῶνες ὡς θαυματουργικὸ ἁγίασμα. Ἡ

πηγή, ἡ ὁποία διατηρεῖται ὡς τὶς ἡμέρες μας, πῆρε τὸ ὄνομα «Κόκκινη Πηγὴ» (Redspring).

Τὴν περίοδο τῆς καταδιώξεώς του, Ἄγγελος Κυρίου τοῦ ἐμφανίσθηκε καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἀναχωρήση γιὰ ἄλλο τόπο. Κατὰ τὴν παράκλησι τοῦ Ὁσίου εἰς τὸν Θεόν, μία φωνὴ τὸν καθηγοῦσε, ἕως ὅτου τοῦ ὑπέδειξε ὁ Κύριος τὸν τελικὸ προορισμό. Σὲ ὅλες τὶς περιοχές, τὶς ὁποῖες ἐπισκέπτετο στὴν ἀναζήτησί του, στὴν Νοτιοδυτικὴ Οὐαλλία, κυρίως στὴν περιοχὴ Πεμπροκσάϊρ (Pembrokeshire), ἐκήρυττε καὶ ἔκτιζε Ἐκκλησίες.

Ὁ Ὅσιος παρὰ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς διώξεις, δοξολογοῦσε ἀκατάπαυστα τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ δὲν ἔλειπε ἀπὸ τὰ χείλη καὶ τὴν καρδία του.

Ἐγκαταστάθηκε στοὺς πρόποδες τοῦ Ὄρους τῶν Ἀγγέλων (Carn-Engyle, Mynydd Carningli) στὴν Οὐαλλία, πλησίον τοῦ Νέβερν (Nevern) στὸ Πεμπροκσάϊρ. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ἡ τοποθεσία ἔλαβε τὸ ὄνομα αὐτό, διότι ὁ Ὅσιος Bρυνᾶχος εὑρίσκετο σὲ συνεχῆ κοινωνία μὲ τοὺς Ἀγγέλους. Ἐκεῖ ἵδρυσε Μοναστήρι καὶ σὲ κάθε μεγάλη δοκιμασία στὴν ζωὴ τῆς Ἀδελφότητος, ὁ Ἅγιος ἀνέβαινε στὸν λόφο καὶ περνοῦσε ἐκεῖ μεγάλο χρονικὸ διάστημα μὲ νηστεία καὶ προσευχή.

Μία λευκὴ ἀγριόχοιρος τοῦ ἐμφανίσθηκε σὲ ὅραμα καὶ τοῦ ὑπέδειξε τὸν τόπο, ὅπου ἔπρεπε νὰ κτισθῆ ἡ Ἐκκλησία. Εἶχε τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἄγρια ζῶα τὸν ὑπηρετοῦσαν. Μερικὰ ἐλάφια τὸν ἐβοήθησαν νὰ φέρη κορμοὺς δένδρων ἀπὸ τὸ δάσος, προκειμένου νὰ κτίση τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ Ἅγιος, μὲ τὸ κήρυγμά του, ἐνέπνεε τόσο πολὺ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε ἕνας τοπικὸς Bασιλεὺς τῆς Οὐαλλίας, ὁ Κλέθερ (Clether), σὲ μεγάλη ἡλικία παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο του καὶ μετέβη ἀπὸ τὴν Οὐαλλία στὴν Κορνουάλη, ἔγινε Ἱεραπόστολος καὶ μετὰ τὸν θανατό του τιμήθηκε ὡς Ἅγιος († Μνήμη: 23η Ὀκτωβρίου).

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ὁ Ὅσιος ἦταν φίλος τοῦ Ἁγίου Δαβὶδ († Μνήμη: 1η Μαρτίου), Προστάτου τῆς Οὐαλλίας.

Ὁ Ὅσιος Bρυνᾶχος ἵδρυσε πολλὲς ἄλλες Ἐκκλησίες καὶ Παρεκκλήσια κατὰ μῆκος ποταμῶν στὴν Οὐαλλία. Τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ 

ἱδρύματά του εὑρίσκονται στὸ Πεμπροκσάϊρ.

Σήμερα ὡρισμένες ἐκκλησίες στὶς κομητεῖες Pembrokeshire, Carmarthenshire, Glamorgan, Monmouthshire καὶ στὴν πρώην κομητεία Brecknockshire εἶναι ἀφιερωμένες σὲ αὐτόν.

Ὁ Ὅσιος ἀπεικονίζεται σὲ βιτρὸ σὲ πολλὲς οὐαλλικὲς ἐκκλησίες.

Ὡρισμένοι συγγραφεῖς ταυτίζουν τὸν Ἅγιο Bρυνᾶχο μὲ τὸν Ἅγιο Bρανόκο, ὁ ὁποῖος τιμᾶται τὴν 7η Ἰανουαρίου (St. Brannoc of Braunton).