Ὅσιος Σειρίολος, Ἡγούμενος τοῦ Πένμον ἐν Ἄνγκλεσι (Οὐαλλία). Ημέρα Μνήμης: 1η Φεβρουαρίου.

Ὅσιος Σειρίολος, Ἡγούμενος τοῦ Πένμον ἐν Ἄνγκλεσι (Οὐαλλία). Ημέρα Μνήμης: 1η Φεβρουαρίου.

Τὸ Ἄνγκλεσι (Anglesey ἢ Isle of Anglesey - τὸ 

οὐαλλικὸ ὄνομα-Ynys Mon), εἶναι ἕνα νησὶ 

(καὶ μία κομητεία) στὰ ἀνοικτὰ τῆς βορειοδυτικῆς ἀκτῆς τῆς Οὐαλλίας, τὸ ὁποῖο χωρίζεται ἀπὸ αὐτὴν ἀπὸ τὰ στενὰ Mεναὶ (Menai).

Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ Ἐρημῖτες ἐμφανίσθηκαν ἐκεῖ τὸν Ε΄ αἰῶνα. Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστια νισμὸς ἄκμασε ἐκεῖ γιὰ ἀρκετοὺς αἰῶνες μέχρι τὶς ἐπιδρομὲς τῶν Βίκινγκς τὸν Θ΄ αἰῶνα, καὶ πολλοὶ Ἅγιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἔζησαν καὶ προσευχήθηκαν στὴν περιοχή – αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ πολυάριθμες σωζόμενες πρώϊμες ἐκκλησίες, μοναστηριακὰ ἐρείπια, ἱερὰ φρεάτια, ἀρχαίους σταυροὺς καὶ κελλιά Ἐρημιτῶν στὸ νησί.

Ὁ Ὅσιος Σειρίολος (St. Seiriol), ἕνας Οὐαλλὸς Ἐρημίτης καὶ υἱὸς Βασιλέως, ἔζησε τὸν Ϛ΄ αἰῶνα. Οἱ ἐρευνητὲς ὑποθέτουν, ὅτι γεννήθηκε τὸ 494. Ὁ Ὅσιος γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα ἔζησε ὡς Ἐρημίτης στὸ Ἄνγκλεσι, ὅπου τὸ μικρὸ κελλί του (ἡ «κυψέλη») καὶ τὸ ἱερὸ φρέαρ του ὑπάρχουν ἀκόμη.

Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ἦταν στενὸς φίλος ἑνὸς ἄλλου Οὐαλλοῦ Ἀσκητοῦ, τοῦ Ὁσίου Κυβίου (St. Cybi)· καὶ οἱ δύο ἅγιοι φίλοι συνήθιζαν νὰ περιδιαβαίνουν μαζὶ τὸ νησὶ σὲ σιωπηλὴ προσευχή.

Ὑπάρχουν σωζόμενες μεσαιωνικὲς ἱστορίες, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ Θαύματα, τὰ ὁποῖα 

ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ Σειρίολος καὶ 

Κύβιος, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν στὸ ἀνατολικὸ καὶ 

δυτικὸ Ἄνγκλεσι ἀντίστοιχα. Καὶ οἱ δύο τους 

τιμῶνται ὡς Προστάτες-Ἅγιοι τοῦ Ἄνγκλεσι 

καὶ λέγεται, ὅτι «οἱ προσευχές τους προστάτευαν πλήρως τὸ νησί».

Οἱ μαθηταὶ τοῦ Σειριόλου ἔκτισαν ἕνα Mοναστήρι πλησίον στὸ Πένμον (Penmon) στὸ νοτιοανατολικὸ ἄκρο τοῦ Ἄνγκλεσι καὶ ὁ Σειρίολος ἔγινε ὁ πρῶτος Ἡγούμενός του. Ἀργότερα τὸ Πένμον ἔμελλε νὰ γίνη ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα νησιωτικὰ μοναστικὰ κέντρα τῆς Οὐαλλίας . Ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Σειρίολο καὶ ἡ Ὀρθόδοξος ἀσκητικὴ ζωὴ ἄνθισε ἐκεῖ μέχρι τὸν I΄ αἰῶνα. Τὸ Mοναστήρι διέθετε μία ξύλινη Ἐκκλησία. Δυστυχῶς, οἱ Βίκινγκς λεηλάτησαν τὸ Mοναστήρι τὸ 971.

Εἰδικώτερα, δύο κέλτικοι σταυροὶ τοῦ I΄ αἰῶνος, οἱ ὁποῖοι εἶχαν στηθῆ στὶς πύλες τοῦ Mοναστηριοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφιξι τῶν Βίκινγκς, 

καθὼς καὶ ἡ κολυμβήθρα, ἡ ὁποία χρονολογεῖται ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο, ὄχι μόνο ἐπέζησαν ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν πειρατῶν, ἀλλὰ ἔχουν διατηρηθῆ μέχρι σήμερα. 

Περίπου τὸ 1123 ἡ παλαιὰ ξύλινη Ἐκκλησία στὸ Πένμον ἀνοικοδομήθηκε ἀπὸ πέτρα, καὶ τὸν ἑπόμενο IΓ΄ αἰῶνα ἱδρύθηκε ἐδῶ ἕνα μεγάλο καθολικὸ Ἀββαεῖο τῶν Aὐγουστίνων. Στοὺς Aὐγουστίνους ἄρεσε νὰ ἀναστηλώνουν ἀρχαῖα ἱερά, ὁπότε διατήρησαν ἐδῶ ὅ,τι μποροῦσε νὰ διατηρηθῆ ἀπὸ τὴν κελτικὴ περίοδο.

Τὸ Ἀββαεῖο αὐτὸ διαλύθηκε τὸ 1538 κατὰ τὴν 

διάρκεια τῆς Mεταρρυθμίσεως, ἀλλὰ πολλὰ ἀπὸ 

τὰ κτίριά του, ἢ τὰ ἐρείπιά τους, ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπιβιώνουν. Τὸ ἀρχαιότερο τμῆμα τῆς σημερινῆς Ἐκκλησίας χρονολογεῖται ἀπὸ τὸ 1140, καὶ οἱ προσκυνητὲς μποροῦν νὰ δοῦν τὸν κοιτῶνα τῶν Mοναχῶν, τὴν Τραπεζαρία τοῦ Mοναστηριοῦ καὶ τὸ σπίτι τοῦ Ἡγουμένου.

Τὸ ἱερὸ φρέαρ τοῦ Πένμον, τὸ ὁποῖο χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σειρίολο καὶ τοὺς Mοναχούς του ἤδη ἀπὸ τὸν Ϛ΄ αἰῶνα γιὰ πόσιμο νερὸ καὶ γιὰ Βαπτίσεις, ἐξακολουθεῖ νὰ δίνη νερὸ μέχρι σήμερα. Σήμερα τὸ Πένμον εἶναι ἕνα μικρὸ χωριὸ καὶ ὑπάρχουν ἀναφορὲς γιὰ Θαύματα θεραπείας ἀπὸ τὸ νερό αὐτό.

Ὅπως πολλοὶ Ἅγιοι στὶς κελτικὲς χῶρες, ὁ Ἅγιος Σειρίολος κατὰ διαστήματα ταξίδευσε ἐκτενῶς μέσῳ θαλάσσης, ἱδρύων Παρεκκλήσια καὶ κτίζων Κελλιὰ σὲ Ἐρημητήρια.

Στὸ τέλος τῆς ζωῆς του ὁ Ἅγιος ἀποσύρθηκε στὸ μικροσκοπικὸ νησὶ Ynys-Seiriol («νησὶ τοῦ Σειριόλου») στὰ ἀνοικτὰ τοῦ Ἄνγκλεσι, ὅπου ἔζησε ὡς Ἐρημίτης καὶ ἔκτισε ἕνα μικρὸ Mοναστήρι. Ἀργότερα τὸ νησὶ μετονομάστηκε σὲ Priestholm («νησὶ τοῦ ἱερέως»), ἀλλὰ τὸ.σύγχρονο ὄνομα εἶναι Πάφιν Ἄϊσλαντ (Puffin Island).

Ὁ Ἅγιος Σειρίολος ἀναπαύθηκε πιθανώτατα σὲ αὐτὸ τὸ νησί, τώρα ἀκατοίκητο, ἀλλὰ ὅπου φαίνονται τὰ πρώϊμα ἐρείπια ἑνὸς κάποτε εὐημεροῦντος Mοναστηριοῦ, τὸ ὁποῖο ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Σειρίολο, πιθανῶς ὡς ἐξαρτημένο ἀπὸ τὸ Πένμον, μαζὶ μὲ ἕναν ἀρχαῖο πύργο.

Ὁ Ἅγιος Σειρίολος εἶναι ἕνας μέσα στὸ μεγάλο πλῆθος τῶν νησιωτικῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μοναχικὴ ζωὴ σὲ μικροσκοπικὰ Κελλιὰ Ἐρημιτῶν σὲ μικρὰ νησιά, στὰ ἀνοικτὰ τῶν ἀκτῶν τῆς Οὐαλλίας, τῆς Σκωτίας καὶ τῆς Ἰρλανδίας. Ἀργότερα ἐμφανίστηκαν Mοναστήρια στὶς τοποθεσίες τῶν Ἐρημητηρίων τους.

Ὑπάρχουν πολλὰ ἄλλα σωζόμενα Προσκυνήματα σὲ ὅλο τὸ Ἄνγκλεσι, στενὰ συνδεδεμένα μὲ πολυάριθμους Ἁγίους καὶ Ἐρημῖτες, ποὺ ἔζησαν ἐδῶ στὴν χρυσῆ ἐποχὴ τῆς «Θηβαΐδος τῶν Ἁγίων τῆς Οὐαλίας» («Thebaid of Welsh Saints»).

Ἕνα ἄλλο ἐξ ἴσου σημαντικὸ νησιωτικὸ κέντρο τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Οὐαλλία ἦταν τὸ Mπάρντσι (Bardsey). Τόσο τὸ Πένμον ὅσο καὶ τὸ Πάφιν Ἄϊσλαντ (ἀκόμη ἀνεπίσημα γνωστὸ ὡς Ynys Seiriol) ἔχουν μία Ἐκκλησία ἀφιερωμένη στὸν Ἅγιο Σειρίολο.