Ἅγιος Ὀμὲρ ἢ Αὐδομᾶρος, Ἐπίσκοπος Τερουάννης. Ημέρα Μνήμης: 9 Σεπτεμβρίου.

Ἅγιος Ὀμὲρ ἢ Αὐδομᾶρος, Ἐπίσκοπος Τερουάννης. Ημέρα Μνήμης: 9 Σεπτεμβρίου.

Ὁ Ἅγιος Ὀμὲρ ἢ Αὐδομᾶρος (St. Omer ἢ Sanctus Audomarus), γεννήθηκε πρὸς τὸ τέλος τοῦ Ϛ΄ αἰ. στὴν κωμόπολι Ὀρβάλ, πλησίον τοῦ Κουτὰνς (Β. Γαλλία).

Μετὰ τὸν θάνατο τῆς μητέρας του, εἰσῆλθε μὲ τὸν πατέρα του στὴν περίφημη Μονὴ τοῦ Λουξέϊγ, τὴν ὁποίαν εἶχε ἱδρύσει ὁ Ὅσιος 

Κολομβανὸς († Μνήμη: 23η Νοεμβρίου). Ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ὅσιος Εὐστάσιος († Μνήμη: 29η Μαρτίου) ὑπέβαλε τοὺς δύο δοκίμους σὲ σκληρὰ γυμνάσματα, γιὰ νὰ ἀποσπασθοῦν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φύσεως, καὶ ἐν συνεχείᾳ τοὺς ἔκειρε μαζὶ Μοναχούς.

Ὁ Ὅσιος Ὀμὲρ ἔγινε συντόμως ὑπόδειγμα ἐναρέτου βίου σὲ ὅλους τοὺς Μοναχοὺς καί, καθὼς μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου αὐξανόταν ὁ ζῆλος του καὶ ἡ φήμη του ἐξαπλωνόταν σὲ ὅλη τὴν περιοχή, ὁ Βασιλεὺς Δαγοβέρτος (621-639) τὸν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο Τερουάννης (Therouanne) καὶ Βουλώνης (Boulogne).

Ὅταν ἔφθασε στὴν ἐπαρχία του, ὁ νέος Ἐπίσκοπος βρῆκε τὸν λαό, τὸν ὁποῖον εἶχε ἐκχριστιανίσει τὸν Δ΄ αἰ. ὁ Ἅγιος Βικτρίκιος 

τῆς Ρουένης († Μνήμη: 7η Aὐγούστου), νὰ ἔχη ἐπανέλθει στὴν εἰδωλολατρία. Ἀμέσως ἔκαυσε τὰ εἴδωλα καὶ μὲ πολλὲς δυσκολίες ἄρχισε νὰ κηρύττη τὸ Εὐαγγέλιο, βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς 

μαθητάς του Ἅγιο Βερτῖνο (St. Bertin, † Μνήμη: 5η Σεπτεμβρίου), Ἅγιο Μομολῖνο (St. Momolin, † Μνήμη: 16η Ὀκτωβρίου) καὶ Ἅγιο Ἐβερτράνδο (St. Ebertrand, † Μνήμη: 24 Ἰανουαρίου). Στὸ

κτῆμα, τὸ ὁποῖο τοῦ ἐδώρησε ἕνας ἄρχοντας τοῦ τόπου, νεοφώτιστος Χριστιανός, ὁ Ἅγιος Ὀμὲρ ἵδρυσε Μοναστήρι, τὸ ὁποῖο ἔγινε τὸ κέντρο τῆς ἱεραποστολικῆς του δραστηριότητος καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐξελίχθηκε στὴν πόλι Ἅγιος Ὀμὲρ (στὸ νομὸ Pas-de-Calais).

Ὕστερα ἀπὸ τριάντα ἔτη διακονίας στὸν Ἐπισκοπικὸ Θρόνο, ὁ Θεὸς τοῦ ἐστέρησε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν. Ὅταν ὁ Ἅγιος παρευρέθη στὴν μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Βαστοῦ († Μνήμη: 6η Φεβρουαρίου), θεραπεύθηκε θαυματουργικὰ τὴν ὥρα, κατὰ τὴν ὀποίαν προσκυνοῦσε αὐτά. Ἐπειδὴ ὅμως ἐγνώριζε ὅτι τὸν συνέφερε νὰ ἔχη κλειστοὺς τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς, γιὰ νὰ ἀπολαύση τὰ ἀγαθά, «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, ... ἅ ὁ Θεὸς ἡτοίμασε τοῖς ἀγαπῶσιν Aὐτόν», παρεκάλεσε τὸν Ἅγιο νὰ τοῦ ἀποδώση πίσω τὴν ἀσθένεια.

Τὸ 660 (ἢ 670), κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς ἱεραποστολικῆς του περιοδείας, κατελήφθη ἀπὸ πυρετὸ καὶ σύντομα παρέδωσε στὸν Κύριο τὴν ψυχή του, τὴν ἔξοδον τῆς ὁποίας συνώδευσαν ἀγγελικὲς ὑμνωδίες.