Αγία Σενιορίνα του Μπάστο (Senhorinha de Basto). Ημέρα Μνήμης: 22 Απριλίου.

Αγία Σενιορίνα του Μπάστο (Senhorinha de Basto). Ημέρα Μνήμης: 22 Απριλίου.

Γεννημένη το έτος 925 στη Βιέιρα ντο Μίνιο (Vieira do Minho) στην Κομητεία της Πορτογαλίας, με το όνομα Δομιτίλλα Ούφες (Domitilla Ufes) ή Γενοβέφα Ούφες (Genoveva Ufes) σύμφωνα με ορισμένες ιστορικές πηγές, η Σενιορίνα του Μπάστο ήταν κόρη της κόμησσας Δόνα Τερέζα Σοάρες (Teresa Soares) και του κόμη Δον Ούφο Ούφες (Ufo Ufes), ισχυρού ευγενή, ιππότη του Μεσαίωνα, γενικού διοικητή του δήμου της Βιέιρα ντο Μίνιο και κυβερνήτη του Βιζέου (Viseu). Ηταν επίσης εγγονή του Δον Ούγο Σοάρες Μπελφαγκέρ (Hugo Soares Belfaguer), φεουδάρχη του Οίκου της Σόουζα, βησιγοτθικής καταγωγής.

Ηταν το δεύτερο παιδί του ζευγαριού, αδελφή του Δον Βιζόι Βιζόις (Vizoi Vizois) και της Δόνα Ούφα Ούφες (Ufa Ufes), η οποία παντρεύτηκε τον Δον Αρνάλντο Έρις ντε Μπαϊάο (Arnaldo Eris de Baião) άρχοντα του Μπαϊάο (Baião) και εξαδέλφη του επισκόπου του Ντούμε, Αγίου Ροσένδο ή Ρουδεσίνδου της Σέλανόβα (São Rosendo de Celanova/τιμάται 1η Μαρτίου). Σε άλλα έγγραφα αναφέρεται επίσης ως αδελφή του Αγίου Γερβασίου του Μπάστο (São Gervásio de Basto/τιμάται 22 Απριλίου). Μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας της, ο Δον Ούφο Ούφες άρχισε να την φωνάζει Σενιορίνα, που σημαίνει «μικρή κυρία».

Σε ηλικία 15 ετών αρνήθηκε να παντρευτεί έναν ευγενή μνηστήρα και λίγο αργότερα εισήλθε στον μοναχικό βίο υπό την προστασία της Δόνα Γκοντίνα (Godinha), θείας της από την πλευρά της μητέρας της και ηγουμένης στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Βιέιρα ντο Μίνιο (Mosteiro de São João de Vieira do Minho) του Τάγματος του Αγίου Βενεδίκτου. Αφού ολοκλήρωσε το δοκιμαστικό της στάδιο, έδωσε τους μοναχικούς όρκους και υιοθέτησε το όνομα Αδελφή Σενιορίνα.

Χρόνια αργότερα, στα 36 της, μετά τον θάνατο της θείας της (η οποία ανακηρύχθηκε επίσης Αγία και η μνήμη της τιμάται 22 Απριλίου), η Αγία Σενιορίνα έγινε ηγουμένη στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Βιέιρα ντο Μίνιο. Λίγο μετά μεταφέρθηκε, μαζί με τις μοναχές της, σε ένα μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Μπάστο (São Jorge de Basto) στον δήμο Καμπεσέιρας ντε Μπάστο (Cabeceiras de Basto), με αποτέλεσμα η περιοχή αυτή να ενσωματωθεί στο όνομα της Πορτογαλίδας Αγίας.

Στις 22 Απριλίου 982, η Αγία Σενιορίνα του Μπάστο απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών και ενταφιάστηκε σε απλό τάφο, δίπλα στο ιερό της εκκλησίας του μοναστηριού, ανάμεσα στους τάφους της Αγίας Γκοντίνα και του Αγίου Γερβασίου του Μπάστο.

Καθώς της αποδίδονται πολλοί θαυματουργικοί άθλοι κατά τη διάρκεια της ζωής της - όπως η μετατροπή του νερού σε κρασί ή άλλες πράξεις θείας παρέμβασης σε φυσικά φαινόμενα και ζώα, έχοντας σταματήσει μια καταιγίδα για να πραγματοποιηθεί η συγκομιδή του σιταριού ή έχοντας σωπάσει τα βατράχια σε μια λίμνη για να τελεστεί η Θεία Λειτουργία - μετά τον θάνατό της, ο αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα, Δον Πάιο Μέντες (Paio Mendes), επισκέφθηκε τον τάφο αποφασισμένος να κάνει εκταφή της σορού. Ήθελε να εξακριβώσει τις φήμες που έλεγαν ότι το σώμα της διατηρούνταν σε εξαιρετική κατάσταση, σαν η ηγουμένη απλώς να κοιμόταν. Όταν δημιουργήθηκε μεγάλη αναστάτωση στον πληθυσμό που έσπευσε στην εκκλησία για να εμποδίσει την πράξη, και αφού ο αρχιεπίσκοπος έγινε μάρτυρας ενός θαύματος όπου ένας τυφλός ανέβλεψε, η ηγουμένη αγιοκατατάχθημε το 1130.

Λόγω της τεράστιας ευλάβειας που ενέπνευσε η Αγία Σενιορίνα του Μπάστο κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, ο τάφος της έγινε μεγάλο κέντρο προσκυνήματος, περιλαμβάνοντας μεταξύ των μεγάλων πιστών τους βασιλείς Δον Σάντσο Α' (Sancho I) και Δον Πέδρο Α' (Pedro I). Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, η περιοχή του Αγίου Γεωργίου του Μπάστο μετονομάστηκε σε Αγία Σενιορίνα του Μπάστο, ενώ σήμερα η ενορία αναφέρεται απλώς ως Μπάστο.

Κατά τον 18ο αιώνα, η εορτή της Αγίας Σενιορίνας εισήχθη στο Βραχαριανό Συνοπτικό Προσευχητάριο του Δον Ροντρίγκο ντε Μούρα Τέλες (Rodrigo de Moura Teles) και εορταζόταν σε όλη τη Rodrigo de Moura Teles στις 22 Απριλίου μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα.

Το 1982 γιορτάστηκε με λαμπρότητα η χιλιετηρίδα από τον θάνατο της Αγίας στο Μπάστο.

Η εκκλησία του Αγίου Βίκτωρα στην Μπράγκα φιλοξενεί ένα αξιοσημείωτο σύνολο παραστάσεων σε αζουλέζου/azulejo (ζωγραφική σε σμαλτωμένα κεραμικά πλακάκια) αφιερωμένο στη ζωή της.